Anna Dębska urodziła się w Warszawie. W stolicy ukończyła liceum plastyczne i studiowała w Akademii Sztuk Pięknych w pracowniach profesorów Tadeusza Breyera i Mariana Wnuka. Dyplom uzyskała w 1954 roku i w tym samym czasie została przyjęta do Związku Polskich Artystów Plastyków.

Od samego początku swojej działalności artystycznej tworzyła rzeźby animalistyczne. Rzeźbiarka tak wspomina źródło inspiracji: "Kiedyś mój wspaniały stary Profesor Tadeusz Breyer powiedział do mnie na I roku studiów >Niech Pani zrobi rzeźbę wilka, nikt dotychczas nie zrobił dobrej rzeźby wilka, nie było oprócz kapitolińskiej wilczycy żadnej dobrej rzeźby wilka. Wierzę, że Pani potrafi taką zrobić!< Wiele rzeźb wilków zrobiłam przez lata i myślę, że nie zwiodłam swego starego profesora".

Już na Ogólnopolskiej Wystawie Młodej Plastyki w Warszawskim Arsenale w 1955 roku, rzeźba Anny Dębskiej "Żubrzyca z młodym" została zakupiona do zbiorów Muzeum Regionalnego w Częstochowie a w 1959 roku na międzynarodowym Biennale Grafiki i Rzeźby w Carrarze artystka dostała II nagrodę, za rzeźbę "Młody żubr".

W latach 60. miała wystawy indywidualne nie tylko w Polsce ale także we Włoszech, Anglii i Stanach Zjednoczonych. Jej rzeźby reprezentowały sztukę polską w Hiszpanii, Francji, Niemczech, w Związku Radzieckim i na Węgrzech.

Wystawa prac Anny Dębskiej w Domu Turysty w Warszawie zatytułowana "Rzeźba w przyrodzie" zapoczątkowała realizację rzeźb autorki w otoczeniu największych Domów Turysty w Polsce. Jej kompozycje rzeźbiarskie ozdobiły także park w Busku Zdroju i Park Kultury i Wypoczynku w Chorzowie. W 1967 roku na Placu Dickensa w Warszawie ustawiono jej kompozycję "Lecące łabędzie". Także inne miasta w Polsce i w Europie starały się o pozyskanie prac rzeźbiarki. Można tu wymienić Słupsk, Kraków, Wałbrzych, Tarnobrzeg, Mediolan we Włoszech, Vaduz w Lichtenszteinie oraz Genk w Belgii.

W latach 1979-1995 Anna Dębska mieszkała, tworzyła i wystawiała w Stanach Zjednoczonych. Liczne realizacje jej rzeźb naturalnej i nadnaturalnej wielkości znajdują się w prywatnych rezydencjach San Francisco, Los Angeles, Beverly Hills, New Mexico, Colorado i Minessotta.

Po powrocie do Polski rzeźbiarka zamieszkała na stałe w Łazach koło Łochowa. W stuletnim, drewnianym domu w lesie, tworzy dalej otoczona zwierzętami żywymi i utrwalonymi w swoich kompozycjach rzeźbiarskich.

Anna Dębska jest laureatką licznych nagród przyznawanych na wystawach zbiorowych i festiwalach plastycznych. Była wyróżniana zakupami rzeźb do zbiorów muzealnych. W 1961 roku otrzymała nagrodę państwową za całokształt twórczości.

Wiele jej rzeźb znajduje się w zbiorach prywatnych w kraju i za granicą: w Japonii, Niemczech, Szwajcarii, Austrii, Belgii i na Węgrzech.

Na wystawę w Muzeum Regionalnym w Siedlcach rzeźbiarka zaproponowała 55 kompozycji animalistycznych wykonanych w różnych technikach. Ekspozycja zostanie uzupełniona fotografiami rzeźb Anny Dębskiej zrealizowanych w przestrzeniach różnych miast w Polsce i na świecie.

Urodzona w Siedlcach. Tu tworzy i tu wiele razy prezentowała swoje obrazy na wystawach indywidualnych i zbiorowych. Jej obrazy były również pokazywane poza Siedlcami - w Młodzieżowym Domu Kultury w Łukowie, Muzeum Regionalnym w Drohiczynie, a także w Warszawie w Starej Kordegardzie i w galerii Towarzystwa Sztuk Pięknych.

Od 1994 roku jest członkiem Związku Polskich Artystów Malarzy i Grafików. Tworzy głównie obrazy olejne inspirowane naturą. Widoczna jest fascynacja przyrodą - ukwiecone łąki, bukiety kwiatów, rozległe pejzaże. Autorka interpretuje te motywy i wyposaża je w wachlarz emocji, które towarzyszą jej podczas pracy. Wyraźnie mówi o tym paleta kolorów skomponowanych na płótnie. Raz jest jasna, zgaszona, często z dużą ilością bieli, innym razem wyrazista, czasem wręcz surowa.

Na wystawie w Muzeum Regionalnym w Siedlcach autorka prezentuje 12 obrazów olejnych na płótnie, które powstały w ramach stypendium Prezydenta Miasta Siedlce.

Ekspozycja została zorganizowana z okazji mijającej w tym roku siedemdziesiątej rocznicy mordu katyńskiego. Ma na celu upamiętnienie obywateli polskich, którzy zginęli w Katyniu, Smoleńsku, Charkowie, Twerze, Kijowie, Mińsku Białoruskim oraz w innych miejscach w kwietniu i maju 1940 r. Stawia przed sobą również zadanie przybliżenia problemu mieszkańcom Siedlec, a także gościom, którzy odwiedzą nasze miasto.

Na wystawie zostały zaprezentowane fotografie i dokumenty dotyczące tamtych wydarzeń (oryginały i kopie) oraz pamiątki po poległych. Ekspozycja podkreśli ważne momenty tej historii, od genezy, przez samą zbrodnię i kłamstwo, aż po obecne perturbacje. Znalazły się tu również motywy siedleckie, jak ściana pamięci ukazująca fotografie osób związanych z naszym miastem, ludzi, którzy stracili życie w wyniku rozkazu z 5 marca 1940 r.

Na ekspozycji będzie można odnaleźć odniesienia do dzielącego Polskę między III Rzeszę i ZSRR paktu Ribbentrop - Mołotow, wkroczenia wojsk radzieckich na tereny II Rzeczypospolitej oraz wzięcia do niewoli i osadzenia w obozach jenieckich m.in. w Kozielsku, Starobielsku i Ostaszkowie tysięcy polskich żołnierzy. Warto zwrócić również uwagę na radzieckie uzbrojenie z tamtego okresu, np. używany przez enkawudzistów słynny pistolet Walther, radziecki bagnet oraz hełm wzór 1936, niezwykle rzadko spotykany w polskich muzeach. Na szczególną uwagę zasługują pamiątki po poległych, np. list majora Antoniego Żarskiego z obozu w Kozielsku, fotografie i dokumenty żołnierzy i policjantów ukazujące zarówno ich zwykłe codzienne życie przed wojną: pozwolenie dowództwa na ślub, portret z żoną, czy też indeks wydziału medycyny, jak również czyny, np. pismo do odznaczenia Złotym Krzyżem Zasługi.

Następne niezwykle ważne wydarzenie, zaakcentowane na ekspozycji to podpisanie przez najwyższych przywódców Związku Radzieckiego, w tym Stalina rozkazu rozstrzelania jeńców ze wspomnianych trzech obozów oraz z białoruskich i ukraińskich więzień. Należy tu zwrócić uwagę na obraz znanej malarki Małgorzaty Łady – Maciągowej ukazujący artystyczną wizję rozstrzeliwań. Autorka należała do osób, które ucierpiały w wyniku mordu - w Charkowie straciła męża i jedynego syna.

Ważnym elementem ekspozycji są fotografie wykonane przez Niemców w trakcie badań w Katyniu w 1943 r. Kolejnym ważnym wątkiem wystawy jest kłamstwo katyńskie i powolne odkłamywanie historii.

Zapraszamy również na lekcję muzealną skierowaną do uczniów gimnazjów i szkół ponadgimnazjalnych pt.: "ZBRODNIA KATYŃSKA"

Zajęcia prowadzi Kamila Woźnica