Kameralna ekspozycja złożona z wizerunków wybitnej pianistki Janiny Łady (1876-1947), fotografii rodziny Ładów oraz druków towarzyszącym koncertom. Ma przypomnieć postać znanej niegdyś pianistki i nauczycielki gry na fortepianie. Jest także prezentacją prac malarskich i rysunkowych jej siostry malarki Małgorzaty-Łady Maciagowej (1881-1969).

Janina Łada urodziła się w Warszawie, ale dzieciństwo spędziła w Siedlcach. Jej nauczycielem gry na fortepianie był w Warszawie Robet Becker (1845-1919). Następnie w Krakowie Janina wstąpiła do klasy fortepianu Bolesława Domaniewskiego (1857-1925). Ostatecznie wyjechała na studia pianistyczne do Wiednia u Teodora Leszetyckiego (1830-1915).

Występowała od roku 1893. Zdobyła uznanie jako interpretatorka muzyki romantycznej, w tym utworów Chopina i Schumanna. Koncertowała w Krakowie i Warszawie. W latach 1912-1913 odbyła kilka tournée artystycznych, występując w salach muzycznych Wiednia, Monachium, Frankfurtu, Berlina i Lipska. W 1913 roku koncertowała w Siedlcach.

Od 1912 roku zaczęła pracę pedagogiczną prowadząc klasę fortepianu w krakowskim Instytucie Muzycznym. Na stanowisku profesora pozostawała do 1929 roku. A po zamieszkaniu na stałe w Zakopanem udzielała prywatnie lekcji gry na tym instrumencie.

W zbiorach Muzeum Regionalnego w Siedlcach są portrety Janiny Łady i scenki rodzajowe z jej udziałem, które wykonała siostra - malarka – Małgorzata Łada-Maciągowa (1881-1969) oraz drukowane programy i afisze do koncertów pianistki i jej uczniów.

"PRZEZ TWÓRCZOŚĆ DO ZDROWIA" - VIII edycja wystawy prac plastycznych i rękodzielniczych autorstwa uczestników Środowiskowego Domu Samopomocy przy MOPR w Siedlcach oraz pacjentów Oddziału Psychiatrycznego SPZOZ w Siedlcach, zorganizowana w ramach obchodów Światowego Dnia Zdrowia Psychicznego przypadającego na 10 października.

Na wystawie autorzy zaprezentowali 60 prac. Są wśród nich obrazy olejne na płótnie, pastele na papierze oraz wiele kompozycji witrażowych. Tematyka prac jest różnorodna. Dominują kompozycje kwiatowe i pejzaże, są też portrety, sceny rodzajowe i kompozycje fantastyczne. Sporą część wystawy stanowią przedmioty dekoracyjne wykonane z różnych materiałów oraz ozdobione dekoracjami przedmioty użytkowe. Uwagę przyciąga bardzo ciekawa biżuteria.

Wystawa ma na celu zaprezentowanie dawnego rzemiosła - kotlarstwa. Zwrot "cuprum fabri" oznacza po łacinie miedź rzemieślnika i odnosi się do pracy specjalisty wytwarzającego produkty z miedzi i jej stopów.

Na wystawie znajduje się około 300 eksponatów. Prezentują one kolekcję Bernarda Nowakowskiego, jedną z najciekawszych i największych w regionie. Część zabytków pochodzi z Siedlec, inne z Warszawy, Radomia a nawet Rosji i Niemiec. Przedmioty zostały umieszczone w trzech salach.

Pierwsze pomieszczenie ukazuje historię kotlarstwa z zaakcentowaniem rzemiosła siedleckiego. Można tu przyjrzeć się nieoczyszczonej rudzie miedzi wydobytej w kopalni, miedzi oczyszczonej oraz wytworzonym z niej produktom. W następnej sali zrekonstruowano wnętrze warsztatu kotlarskiego. Mamy więc kotlinę kotlarską z miechem, różne kowadła i klepadła oraz inne narzędzia używane przez rzemieślnika. Warto zwrócić uwagę na ich różne kształty, wielkość i zastosowanie. Zaprezentowane narzędzia ukazują rozwój kotlarstwa na przestrzeni wieków, np. historię wiertarek: od prymitywnej drajli z cięciwą po potężne wiertarki stołowe z przełomu XIX i XX wieku.

W ostatniej sali wyeksponowano produkty kotlarza wykorzystywane w domu oraz w różnych gałęziach przemysłu i rzemiosła. Można tu obejrzeć naczynia kuchenne, takie jak: garnki, rondle, patelnie, brytfanny (w tym bardzo ciekawe brytfanny do pieczenia ryb w całości), formy do ciasta, misy, kotły. Kształty wielu z nich nie zmieniły się do dnia dzisiejszego. Warto zwrócić tu uwagę na samowary: od najstarszych pękatych, po młodsze bardziej smukłe. Produkty kotlarza trafiały nie tylko do kuchni. Wśród nich jest choćby miedziana wanna. Wyroby zakładów kotlarskich wykorzystywano również w gorzelniach (kotły gorzelnicze), czy nawet restauracjach (syfony do wody sodowej, bańki do produkcji lodów).

Celem wystawy jest przypomnienie ginącego już rzemiosła i poznanie kunsztu kotlarzy, którzy prostymi narzędziami potrafili wykonać trwałe, praktyczne i estetyczne przedmioty.

Halina Maria Szuflicka zajmuje się haftem od początku lat 80. ubiegłego wieku. Początkowo wykonywała serwetki haftem richelieu, które z czasem zaczęła wzbogacać kolorowymi motywami zaczerpniętymi z przyrody. Następnym etapem były haftowane barwne obrazy z elementami pejzażowymi oraz wizerunkami aniołów i œwiętych.

O swoich źródłach inspiracji artystka mówi w ten sposób: "W dzieciństwie urzekały mnie haftowane makatki wychodzące z rąk mojej mamy (...) Również od dzieciństwa oczarowuje mnie tajemnicze piękno aniołów. Połączyłam obydwie fascynacje i już od dwudziestu lat powstają te moje dziwne obrazy".

Na wystawie w Muzeum Regionalnym w Siedlcach będzie można zobaczyć haftowane obrazy autorki o wydźwięku ekumenicznym. Zostaną zaprezentowane kompozycje religijne z przedstawieniami nawiązującymi do tradycji Koœcioła katolickiego i greko-katolickiego oraz cerkwi prawosławnej. Na wielu z nich pojawiają się anioły. Ekspozycję uzupełnią pastelowe w tonacji kolorystycznej krajobrazy oraz miniatury poetyckie Haliny Marii Szuflickiej.

Klimat dzieł podkreœlają poetyckie miniatury. Pozwalają one wejrzeć głębiej w duchowy œwiat artystki, pełen miłoœci do Boga, ludzi i do całego stworzenia.

W kolekcji Muzeum Regionalnego w Siedlcach znajduje się duży zbiór prac Michała Borucińskiego (1885-1976), artysty urodzonego w Siedlcach. Z tego zbioru dają się wyodrębnić wyraźne cykle tematyczne.

Jeden z nich to cykl obrazów, szkiców malarskich i rysunkowych zatytułowany "Lato". Zawiera on wiele ciekawych kompozycji. Artysta z upodobaniem studiował wybrany motyw przedstawiając go w różnym świetle i układzie. Z tego zbioru wyodrębniono 30 obiektów które są prezentowane na wystawie. Ten pokaz obrazuje wyraźnie styl pracy artysty, pokazuje jak wnikliwie obserwował naturę, ile wykonał szkiców do danej kompozycji oraz jak wielką rolę w jego obrazach pełni światło i kolor.

Andrzej Maliszewski prowadzi w Siedlcach zakład kamieniarski, ale także rzeźbi w drewnie. Zdolności plastyczne ujawnił już w szkole podstawowej. Bardzo miło wspomina nauczycielkę z tego etapu swojej edukacji, panią Jadwigę Dolińską, która w ciekawy sposób prowadziła sekcje plastyczną i zachęcała go do tworzenia.

Na wystawie prezentuje rzeźby w drewnie - tę bardziej prywatną, kameralną twórczość. Towarzyszą im fotografie rzeźb kamiennych. Prezentacja kilkunastu rzeźb drewnianych Andrzeja Maliszewskiego będzie miała miejsce w Muzeum Regionalnym w Siedlcach od 1 lipca do 7 sierpnia 2011 r. na parterze budynku muzeum. Będą im towarzyszyć: fotografia rzeźbiarza przy pracy w kamieniu oraz fotografie kilku kamiennych rzeźb. Dokumentację fotograficzną do tej wystawy wykonał Sławomir Kordaczuk.

Zaczęło się to wszystko od niego - generała Roberta Baden-Powella, który rozpropagował nowy sposób na wychowanie młodych tzw. Skauting dla chłopców, który opisany został w książce pt. "Scouting for boys". Ideą tą zafascynował się Andrzej Małkowski, który tę książkę przetłumaczył na język polski.

W Polsce początki skautingu zaczęły się blisko 100 lat temu. Głównym popularyzatorem tej idei był Andrzej Małkowski. Jego zaangażowanie pozwoliło na szybkie rozwijanie się harcerstwa. Zadaniem tego ruchu było przygotowywanie młodych ludzi do rozpoczęcia walk zbrojnych o niepodległość ojczyzny. Harcerze chcieli służyć ojczyźnie, Bogu i bliźnim.

Jesienią w połowie września 1911 r. powstała pierwsza w Siedlcach i na Podlasiu męska drużyna skautowa przy ówczesnym 8-klasowym, prywatnym, męskim Gimnazjum Podlaskim typu humanistycznego, przy zbiegu ulic Floriańskiej i Sienkiewicza. Dyrektorem szkoły był wówczas p. Tadeusz Radliński (nauczyciel geografii), potem pan Mieczysław Asłanowicz, który bardzo popierał działalność drużyny. Założycielem drużyny i jej pierwszym drużynowym był dh Antoni Żochowski. Otrzymała ona numer pierwszy, patronem drużyny został wybrany gen. Romuald Traugutt - Naczelnik Powstania Styczniowego. Na kolor chust wybrano amarant (stąd nazwa "Amarantowa Jedynka").

W 1921 roku w Siedlcach istnieją hufce męski i żeński. Skupiają one łącznie około 600 harcerzy. Działają 3 drużyny harcerskie żeńskie i 3 żeńskie zuchowe, oraz 6 drużyn harcerskich męskich i 1 męska zuchowa.

Komendantem hufca jest dh Jerzy Kostecki, w latach późniejszych - dh Tomasz Hardejewski i dh Czesław Kamiński. Drużyny "murowane" tzn. bez zarzutów to 1 Drużyna Harcerzy im. Romualda Traugutta "Amarantowa Jedynka", oraz Drużyna Harcerek im. Emilii Plater.

Najtrudniejszą próbą harcerskiej służby były lata okupacji hitlerowskiej. Siedleckie harcerstwo złożyło swoją daninę krwi. Na polu chwały poległo wielu młodych ludzi w harcerskich mundurach. W chwili wybuchu II wojny światowej podjęli oni decyzję o zejściu do podziemia i walce z okupantem w Szarych Szeregach. Przypominają nam o tym siedleckie Miejsca Pamięci Narodowej - płyty przy ulicy Piłsudskiego (tutaj Niemcy rozstrzelali trzech harcerzy: dhZenona Szmurło, dh Zdzisława Kalinowskiego, dh Wiesława Kniazińskiego, za przenoszenie broni odkopanej w lesie) oraz przy ulicy Armii Krajowej - harcerza siedleckich Szarych Szeregów dh Jerzego Lorkiewicza.

Komendantami Szarych Szeregów w Siedlcach byli kolejno: hm Czesław Kamiński, phm Stanisław Rylłe, Bogdan Łukaszewicz, phm Bogdan Renik. Komendantką Pogotowia Harcerek była Wiesława Lodwich.

W kilka miesięcy po wyzwoleniu wschodniej części Polski zwołano do Lubliną tymczasowej stolicy Państwa w dniu 11 listopada 1944 roku odprawę instruktorów, na której postanowiono wznowienie ruchu harcerskiego w Polsce. Druhowi Stanisławowi Szostkowi z Siedlec powierzono zorganizowanie hufca na terenie miasta i powiatu. 6 stycznia 1945 roku zorganizowano pierwszy powojenny kurs zastępowych i tak powstały pierwsze powojenne drużyny:

Do dziś dawne cele pozostają niezmienne. Harcerstwo wciąż uczy patriotyzmu, miłości i pomocy innym poprzez solidną naukę i pracę nad sobą. Dlatego nie każdy może zostać harcerzem. Potrzebna jest do tego silna wola, dużo chęci i motywacja.

W 1975 r. powstało województwo siedleckie. W ramach zaistniałych zmian utworzona została Chorągiew Siedlecka. Pierwszym jej komendantem został hm Jerzy Obrębski, zastępcami: hm Bogdan Kazimierski, hm Ryszard Talacha. W latach kolejnych komendantami byli: hm Jadwiga Stasiak, hm Józef Truszkowski, hm Zdzisław Romański,hm Irena Łukaszewska, hm Dariusz Kupiński. Chorągiew Siedlecka nosiła imię H. Sienkiewicza.

W 1999 r. Chorągiew Siedlecka przestała istnieć. Hufce znalazły się pod opieką Chorągwi Mazowieckiej w Płocku. 17 listopada 1984r. podczas konferencji w Skórcu powołano do życia Hufiec "Podlasie". Jego komendantką została hm Zofia Kroll, zastępcą hm Zbigniew Krasnodębski. W 1991 r. Hufiec "Podlasie" połączył się z Hufcem "Siedlce". Komendantem nowo powstałej jednostki został hm Zbigniew Krasnodębski. Do dnia dzisiejszego na terenie Siedlec powiatu siedleckiego, Łosic i powiatu łosickiego działa Hufiec ZHP "Podlasie". Jego komendantką w chwili obecnej jest hm Zofia Kroll.

Stowarzyszenie "Tradycja-Rozwój-Przyszłość", Muzeum Regionalne w Siedlcach oraz Siedlecki Klub Kolekcjonerów zapraszają na otwarcie wystawy fotografii Sławomira Kordaczuka "Dwory i pałace południowego Podlasia i wschodniego Mazowsza".

Podczas wernisażu zebranym gościom Andrzej Matuszewicz - dyrektor Muzeum Regionalnego w Siedlcach przedstawił historię ziemiaństwa podlaskiego na przełomie XIX i XX wieku. Następnie autor przedstawił koncepcję i dobór prezentowanych zdjęć oraz oprowadził zebranych po wystawie. Na koniec wernisażu odbył się koncert w wykonaniu uczniów z Zespołu Szkół Muzycznych w Siedlcach. Gospodarzami wernisażu byli: Małgorzata Borkowska - prezes Stowarzyszenia "Tradycja-Rozwój-Przyszłość" i Wojciech Zarzycki - dyrektor firmy "Dworskie-Smaki".

Wystawę będzie można oglądać w dworze w Mościbrodach do 30 czerwca 2011 r.

W Muzeum Regionalnym w Siedlcach prezentowana jest twórczość Marii Kubiak. Artystka od wielu lat mieszka i pracuje w Warszawie, również w Warszawie ukończyła Liceum Plastyczne i Akademię Sztuk Pięknych, gdzie studiowała na Wydziale Architektury Wnętrz.

Uprawia malarstwo, a w sposób szczególny upodobała sobie technikę pasteli i akwareli. Swoje prace prezentowała na licznych pokazach zbiorowych, miała bardzo wiele prezentacji autorskich. Na wystawę w siedleckim muzeum autorka wybrała 41 kompozycji pastelowych, są to pejzaże, portrety i kwiaty - to prace które powstały w latach 2007 - 2010. Artystka w sposób niezwykły buduje nastrój w swoich obrazach. Najczęściej wypowiada się na małych powierzchniach, a potrafi w tych formatowo niewielkich kompozycjach zawrzeć bardzo wiele. Unika wyraźnych konturów, kontrastów, a kolory są rozmyte i harmonijnie zestawione.

Charakterystyczne w jej obrazach jest dyskretne światło, to ono buduje niepowtarzalne klimaty wszystkich jej kompozycji. Z obrazów Marii Kubiak emanuje spokój i cisza, a wszystko opowiedziane jest prawie szeptem. Te obrazy pozwalają widzowi na chwile zadumy, refleksji, na chwile ucieczki od zgiełku codzienności. To poważna i intrygująca twórczość, a liczne niedopowiedzenia w obrazach prowokują widza i uruchamiają jego wyobraźnię. Ciekawe jest również to, że artystka wielokrotnie pracuje nad podobnym, bądź tym samym motywem, nieco zmienia kolorystykę i kompozycję, ale wyposaża w odmienny nastrój. Jest mistrzynią budowania nastroju.

To wystawa prezentująca 43 obrazy wybrane z liczącej ponad 400 obiektów kolekcji dzieł sztuki zgromadzonych przez Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego. Muzeum to zostało powołane do życia w 1984 roku. Od początków swego istnienia oprócz muzealiów historycznych gromadziło także malarstwo poświęcone wsi w szerokim rozumieniu tego tematu. Na wystawę do Siedlec zostały przywiezione obrazy pejzażowe i rodzajowe malowane między innymi przez takich artystów jak Włodzimierz Tetmajer, Jerzy Kossak, Wincenty Wodzinowski, Stanisław Czajkowski czy Bronisława Rychter-Janowska.

10 kwietnia 1831 roku pod Iganiami rozegrała się jedna z najważniejszych bitew powstania listopadowego. Siły polskie liczące 7 000 żołnierzy i 14 dział dowodzone przez gen. Ignacego Prądzyńskiego, pokonały wojska rosyjskie dowodzone przez gen. Grzegorza Rosena liczące 11 000 żołnierzy i 28 dział. Straty rosyjskie szacuje się na 3000 zabitych i rannych oraz ponad 1500 jeńców, a strony polskiej 500 zabitych i rannych.

Bitwa ta zasługuje na upamiętnienie nie tylko ze względu na odniesione zwycięstwo, ale i jako najlepiej przeprowadzona bitwa powstania listopadowego. Nie mamy w historii zbyt wielu przykładów osiągnięcia zwycięstwa mniejszymi siłami nad silniejszym liczebnie przeciwnikiem, jednocześnie przy niekorzystnym położeniu.

Wystawa została zorganizowana z okazji 180. rocznicy bitwy pod Iganiami. Na ekspozycji zaprezentowane zostały militaria pochodzące z pola bitwy m.in. kule karabinowe, kule armatnie o różnych wagomiarach, granaty artyleryjskie, guziki z mundurów żołnierskich, prawosławne krzyże oraz ikonki podróżne. Ważną część wystawy zajmują archiwalne fotografie z odsłonięcia pomnika bitwy pod Iganiami. Uroczystość ta odbyła się 13 września 1931 roku. Ponadto znalazły się też fotografie członków Komitetu Budowy Pomnika.

Na wystawie wyeksponowano także cenną pamiątkę związaną z obchodami 100. rocznicy bitwy pod Iganiami. Mianowicie teczkę z dokumentacją i planami budowy pomnika w Iganiach autorstwa Jana Mucharskiego.

Na uwagę zwiedzających zasługują także, pamiątkowe medale z wizerunkami generałów Ignacego Prądzyńskiego i Józefa Bema. Pocztówki z okresu międzywojnia poświęcone pomnikowi w Iganiach i gen. Józefowi Bemowi. Bitwa ta podobnie jak i całe powstanie listopadowe cieszyło się dużym zainteresowaniem badaczy dziejów wojskowych Polski. Głównie za sprawą różnorodności prowadzonych działań wojennych przez obie strony konfliktu. Dlatego na wystawie nie mogło zabraknąć publikacji poświęconych tej bitwie. Na ekspozycji znalazły się także fotografie przedstawiające inscenizacje bitwy pod Iganiami potwierdzając fakt, iż pamięć o tym wydarzeniu trwa nadal wśród mieszkańców Siedlec i okolic.

Eksponaty pochodzą wyłącznie ze zbiorów własnych Muzeum Regionalnego. Większość zabytków z pola bitwy pod Iganiami nigdy wcześniej nie była prezentowana szerszej publiczności.

Wystawa poświęcona świdermajerowi - drewnianemu stylowi budownictwa powstałemu na przełomie XIX i XX wieku w podwarszawskim Otwocku. Twórcą tego unikatowego na skalę światową budownictwa był Michał Elwiro Andriolli. Znany m.in. jako doskonały ilustrator dzieł Adama Mickiewicza: "Pana Tadeusza" i "Konrada Wallenroda".

Nazwę tego stylu architektonicznego wprowadził Konstanty Ildefons Gałczyński. Styl ten łączył w sobie elementy tradycyjnego budownictwa mazowieckiego, rosyjskiego i alpejskich schronisk.

Autorzy zorganizowali kilkadziesiąt wystaw w całej Polsce poświęconych świdermajerowi. Jedna z najważniejszych wystaw zorganizowanych przez Tomasza Brzostka i Tomasza Kapustę odbyła się na przełomie kwietnia i maja 2010 r. w Instytucie Polskim w Rzymie.

W dniach od 21 do 30 kwietnia 2010 r. odbył się w Stoku Wiśniewskim I Ogólnopolski Plener Malarsko-Rzeźbiarski Chalecczyzna 2010. Pomysłodawcami i organizatorami pleneru byli Izabela i Emir Chaleccy.

Inspiracją do zorganizowania pleneru była przyjaźń z profesorem Ludwikiem Maciągiem (1920-2007), artystą o niepowtarzalnej osobowości, miłośnikiem koni i podlaskiego pejzażu.

Na wystawie będzie można zobaczyć plon pleneru oraz również prace prof. Ludwika Maciąga.

Uczestnikami pleneru byli artyści bliscy sercu profesora, jego uczniowie, przyjaciele i znajomi: Stanisław Baj - prorektor Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, Stanisław Chomiczewski (komisarz pleneru), Maciej Falkiewicz, Grzegorz Krzyżaniak, Daniel Pielucha, Józef Charytoniuk, Anna Dębska, Marian Danielewicz, Jacek Rzeczyński, Iza Staręga, Iwona Wyszatycka, Jan Wołek i Mirosław Zdrodowski.

Galeria "Ulica Krzywa" w Białej Podlaskiej i Muzeum Regionalne w Siedlcach zapraszają na wystawę historyczną "Historia 9 Pułku Artylerii Lekkiej, Wojska Polskiego II RP. Garnizon Biała Podlaska".

Wystawa przygotowana i udostępniona przez Muzeum Regionalne w Siedlcach. Na wystawie zaprezentowanych zostało sześćdziesiąt czarno-białych fotografii przedstawiających historię i dzieje jednostki. Fotografie na wystawę udostępnili: Dariusz Chimkowski, Adam Krzeski, Bogusław Mitura i Agnieszka Wierzchowska.

9 pal obok 34 pp tworzyła w latach 1919-1939 bialski garnizon wojskowy. Jednostka brała udział w walkach z bolszewikami w wojnie z lat 1919-1920 oraz w wojnie obronnej przeciwko agresji niemieckiej w 1939 roku.

Podczas wernisażu zebranym gościom historię i dzieje jednostki przybliżył Sławomir Kordaczuk - zastępca dyrektora Muzeum Regionalnego w Siedlcach.

Dlaczego tradycyjne malarstwo znajduje odbiorców w dzisiejszych czasach, gdy techniki wizualne opanowały kulturę, a ocean informacji zawarty w obrazach dociera do nas nieustannie? Jakie treści niesie w sobie obraz malarski, że przedkładamy jego materialną niedoskonałość, a nawet techniczny prymitywizm w porównaniu do superdokładnych ruchomych megapikseli świetlistych matryc? Czy oglądając bohomazy wykonane ludzką ręką czujemy się bezpieczniej, widząc że za chwilę na obrazie nie pojawi się wszędobylska reklama najdoskonalszej pasy do zębów, zakłócając ciszę i zabijając wyobraźnię, a my zostaniemy z pustką w duszy, a w perspektywie i portfelu?

Wystawa prac studentów piątego roku pedagogiki z plastyką może być okazją do takiej refleksji, czego sobie i zwiedzającym życzę.

prof. Mikołaj Bieluga

Wystawa tkaniny unikatowej Barbary Pierzgalskiej. Artystka urodziła się w Siedlcach. Jest absolwentką Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Prusa w Siedlcach i Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Łodzi (obecnie ASP). Uprawia tkaninę unikatową, grafikę, malarstwo i rysunek, zajmuje się również projektowaniem wnętrz i tkanin przemysłowych. Brała udział w kilkudziesięciu wystawach zbiorowych w kraju i zagranicą (Francja, Holandia, Chorwacja, Serbia, Niemcy, Węgry, Grecja, Finlandia).

Na wystawie w muzeum zaprezentuje tkaniny unikatowe, które powstały w ostatnich latach. Są inspirowane naturą. Widać jak wnikliwie autorka obserwuje pejzaż, po czym redukuje z niego wiele elementów dążąc do prawie abstrakcyjnej gry znaków. Stara się oddać istotę zjawisk natury. "Mam dwie ulubione pory - poranek i wieczór. Lubię wstawać o świcie, kiedy w powietrzu unoszą się jeszcze poranne mgły, gdy promienie słońca jeszcze nieśmiało otulają ziemię. W przyrodzie wszystko nieustannie drga, zmienia się, pulsuje. Niełatwo jest uchwycić ten jedyny, wyjątkowy moment" - mówi Barbara Pierzgalska.

Uchwyciła wiele wyjątkowych momentów, wiele wyjątkowych zjawisk. Jej prace są pełne tajemniczego światła, powierzchnie drgają, pulsują, elementy przenikają się i nakładają na siebie, a wszystko subtelnie zestawione, wyciszone cieszy oko i duszę, intryguje, zachwyca i pozostaje w pamięci.

Z pochodzenia jest Białorusinką. Ukończyła Wydział Malarstwa Sztalugowego Białoruskiej Akademii Sztuk Pięknych. Mieszka w Brześciu i jest pracownikiem naukowym na Wydziale Architektury Instytutu Technicznego w Brześciu. Od kilku lat bierze udział w plenerach malarskich organizowanych w Polsce (w Siedlcach, Węgrowie, w Mościbrodach i Suchej).

Maluje pejzaże i martwe natury. Jej prace można było oglądać dotychczas na wystawach poplenerowych, znajdują się one także w kolekcjach prywatnych na Białorusi, w Polsce, we Włoszech i Francji, w Niemczech oraz Szwecji.

Wystawa zaplanowana w naszym muzeum będzie pierwszą wystawą indywidualną malarki w Siedlcach.

Siedlecki garnizon pełnił ważną rolę w życiu mieszkańców Podlasia w okresie 20-lecia międzywojennego. Społeczeństwo siedleckie zżyło się z kwaterującym tu wojskiem.

W Siedlcach stacjonowało m.in. dowództwo i sztab 9 Dywizji Piechoty, 22 pułk piechoty i 9 pułk artylerii ciężkiej. W 1933 roku 9 pułk artylerii ciężkiej został przeniesiony do Warszawy, a na jego miejsce sprowadzony został do Siedlec 9 pułk artylerii lekkiej.

Wystawa jest poświęcona 9 pułkowi artylerii lekkiej, o którym z sympatią wspominają siedlczanie. 9 pułk artylerii lekkiej walczył w wojnie 1920 roku przeciwko bolszewikom na froncie poleskim. Z kolei we wrześniu 1939 roku na Pomorzu. Zaprezentowane są pamiątki i fotografie po żołnierzach służących w tym pułku.

"Obce rzeczy wiedzieć dobrze jest - swoje, obowiązek" to tytuł wystawy poświęconej Zygmuntowi Glogerowi (1845-1910). W sierpniu tego roku minęło sto lat od śmierci autora "Encyklopedii Staropolskiej", którą opatrzył tym właśnie mottem. Wszystko wskazuje na to, że było ono dewizą jego życia.

Urodził się na Podlasiu, w spolonizowanej rodzinie o niemieckich korzeniach. Zachowały się wiadomości o jego dziadku Wilhelmie, który przybył do Białegostoku w ostatnich latach XVIII wieku. Był tłumaczem w urzędach pruskich a więc znał język polski. Jego żona Katarzyna Keller obdarzyła go gromadką dzieci, z których dwaj synowie Karol i Jan wzięli już udział w Powstaniu Listopadowym. Jan to ojciec Zygmunta. Ożenił się z Michaliną Woyno wywodzącą się z zasiedziałej na tym terenie szlachty polskiej. Z dwóch synów Jana i Michaliny, dojrzałego wieku dożył jedynie Zygmunt. Rodzice zadbali by otrzymał dobre wykształcenie - Zygmunt był uczniem i studentem najlepszych szkół warszawskich a następnie Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Wykształcili w nim także pracowitość, szacunek dla innych ludzi i umiłowanie tradycji. Przejął rodzicielskie uzdolnienia i pasje. Sytuacja polityczna w jakiej przyszło mu żyć - urodził się i umarł jako rosyjski poddany - podyktowała potrzebę chronienia wszystkiego co polskie. Zasłynął jako tytan pracy, ale był bardzo towarzyski i powszechnie lubiany. Dobrze gospodarzył w Jeżewie - rodzinnym majątku w parafii tykocińskiej. Idąc śladami ojca usprawniał go i unowocześniał ale z największą pasją oddawał się badaniu przeszłości ojczystej ziemi. Przemierzał ją w młodości organizując z przyjaciółmi wycieczki krajoznawcze połączone ze zbieraniem zabytków archeologicznych. Obdarzony zdolnościami artystycznymi, utrwalał w rysunku zabytkowe budowle i proste chaty. Spisywał pieśni, przysłowia i opowieści zasłyszane po drodze. Ciekawie i z humorem opisywał te eskapady w ówczesnej prasie a następnie w książkach wydawanych najczęściej własnym sumptem. Miał również pasję kolekcjonerską. Jeżewskie muzeum zaczął tworzyć razem z ojcem. Zgromadził w nim ciekawe zabytki archeologiczne, numizmaty i uchronione od zagłady archiwa rodowe głównie z terenu Podlasia. Całości dopełniały narzędzia pracy, stroje i inne wytwory ludu. Miał w swojej kolekcji piękne okazy rzemiosła artystycznego dawnych wieków oraz bogaty księgozbiór. A wszystko to chętnie prezentował zapraszanym do Jeżewa gościom i popularyzował w licznych periodykach a także w czasopismach naukowych. Współpracował z innymi archeologami, historykami i folklorystami. Wszystko czynił z pasją i wielkim zaangażowaniem, nie poczytując sobie tego za zasługę. Uważał to raczej za obowiązek spełniany do końca życia. Oprócz rodziców wspierała go żona - Aleksandra z Jelskich, której rodzinny dom w Zamościu na Białorusi był takim samym "muzeum starożytności". U kresu życia, Zygmunt Gloger przekazał swoje zbiory społeczeństwu obdarowując tworzące się i istniejące ówcześnie instytucje naukowe, biblioteki i muzea. Niestety znaczna część tych darowizn z różnych przyczyn uległa rozproszeniu i zagładzie.

Nasza wystawa ma za zadanie przypomnieć postać "Tytana pracy z Jeżewa". Staraliśmy się dotrzeć do pozostałości zbiorów Zygmunta Glogera i zgromadzić możliwie dużo przedmiotów wchodzących w skład jego kolekcji "rzeczy polskich". Chcemy na niej pokazać także patriotyczno - artystyczne tradycje rodziny Glogerów oraz krąg przyjaciół i współpracowników Zygmunta.

Był synem Jana i Michaliny z Woynów. Kształcił się w Warszawie, gdzie w 1867 r. ukończył Szkołę Główną. Od 1867 r. prowadził prace etnograficzne, a w 1868 r. rozpoczął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim z zakresu historii i archeologii.

Od 1872 r. zamieszkał w majątku rodzinnym w Jeżewie, ale utrzymywał kontakty z wszystkimi ówczesnymi ośrodkami naukowymi dawnych ziem polskich. Odbywał wędrówki etnograficzne i archeologiczne po ziemiach Polski i Litwy. Swoje liczne zbiory gromadził w murowanym lamusie. Pod koniec życia w 1906 r. zamieszkał w Warszawie, gdzie zmarł.

Dziełem życia Glogera była Encyklopedia staropolska ilustrowana (1900-1903), która nadal jest cennym przewodnikiem po kulturze staropolskiej. Inne ważniejsze prace: Obchody weselne (1869), Pieśni ludu (1892), Księga rzeczy polskich (1896), Rok polski w życiu, tradycji i pieśni (1900). Śmierć autora przerwała w połowie drugiego tomu encyklopedyczne wydawnictwo Budownictwo drzewne i wyroby z drzewa w dawnej Polsce (1907-1909, litery A-L).

Napisał również około 800 prac i artykułów.

Ekspozycja została zorganizowana z okazji mijającej w tym roku siedemdziesiątej rocznicy mordu katyńskiego. Ma na celu upamiętnienie obywateli polskich, którzy zginęli w Katyniu, Smoleńsku, Charkowie, Twerze, Kijowie, Mińsku Białoruskim oraz w innych miejscach w kwietniu i maju 1940 r. Stawia przed sobą również zadanie przybliżenia problemu mieszkańcom Siedlec, a także gościom, którzy odwiedzą nasze miasto.

Na wystawie zostały zaprezentowane fotografie i dokumenty dotyczące tamtych wydarzeń (oryginały i kopie) oraz pamiątki po poległych. Ekspozycja podkreśli ważne momenty tej historii, od genezy, przez samą zbrodnię i kłamstwo, aż po obecne perturbacje. Znalazły się tu również motywy siedleckie, jak ściana pamięci ukazująca fotografie osób związanych z naszym miastem, ludzi, którzy stracili życie w wyniku rozkazu z 5 marca 1940 r.

Na ekspozycji będzie można odnaleźć odniesienia do dzielącego Polskę między III Rzeszę i ZSRR paktu Ribbentrop - Mołotow, wkroczenia wojsk radzieckich na tereny II Rzeczypospolitej oraz wzięcia do niewoli i osadzenia w obozach jenieckich m.in. w Kozielsku, Starobielsku i Ostaszkowie tysięcy polskich żołnierzy. Warto zwrócić również uwagę na radzieckie uzbrojenie z tamtego okresu, np. używany przez enkawudzistów słynny pistolet Walther, radziecki bagnet oraz hełm wzór 1936, niezwykle rzadko spotykany w polskich muzeach. Na szczególną uwagę zasługują pamiątki po poległych, np. list majora Antoniego Żarskiego z obozu w Kozielsku, fotografie i dokumenty żołnierzy i policjantów ukazujące zarówno ich zwykłe codzienne życie przed wojną: pozwolenie dowództwa na ślub, portret z żoną, czy też indeks wydziału medycyny, jak również czyny, np. pismo do odznaczenia Złotym Krzyżem Zasługi.

Następne niezwykle ważne wydarzenie, zaakcentowane na ekspozycji to podpisanie przez najwyższych przywódców Związku Radzieckiego, w tym Stalina rozkazu rozstrzelania jeńców ze wspomnianych trzech obozów oraz z białoruskich i ukraińskich więzień. Należy tu zwrócić uwagę na obraz znanej malarki Małgorzaty Łady – Maciągowej ukazujący artystyczną wizję rozstrzeliwań. Autorka należała do osób, które ucierpiały w wyniku mordu - w Charkowie straciła męża i jedynego syna.

Ważnym elementem ekspozycji są fotografie wykonane przez Niemców w trakcie badań w Katyniu w 1943 r. Kolejnym ważnym wątkiem wystawy jest kłamstwo katyńskie i powolne odkłamywanie historii.

Zapraszamy również na lekcję muzealną skierowaną do uczniów gimnazjów i szkół ponadgimnazjalnych pt.: "ZBRODNIA KATYŃSKA"

Zajęcia prowadzi Kamila Woźnica

Wystawa fotografii wykonanych aparatami cyfrowymi w technice kolorowej. Na ekspozycji autor pokazał około siedemdziesięciu fotografii wykonanych przeciągu ostatnich sześciu lat.

Tematem przewodnim wystawy były obiekty pałacowo-parkowe i dworsko-parkowe znajdujące się na pograniczu trzech województw: podlaskiego, mazowieckiego i lubelskiego. Zamierzeniem autora wystawy było pokazanie oraz zwrócenie uwagi na te obiekty, które na fotografii wyglądały atrakcyjnie, a w rzeczywistości były w dużej części zniszczone i opustoszałe. Ponadto autor na wystawie pokazał również budynki gospodarcze należące do wspomnianych założeń, tworzone skanseny oraz podobne elementy świadczące o tym, że właściciele dworów i pałaców kontynuują tradycje szlachty podlaskiej i sąsiednich regionów.

Wystawa towarzyszyła sesji naukowej poświęconej wybitnym przedstawicielom ziemiaństwa podlaskiego w XIX i XX wieku.

Anna Dębska urodziła się w Warszawie. W stolicy ukończyła liceum plastyczne i studiowała w Akademii Sztuk Pięknych w pracowniach profesorów Tadeusza Breyera i Mariana Wnuka. Dyplom uzyskała w 1954 roku i w tym samym czasie została przyjęta do Związku Polskich Artystów Plastyków.

Od samego początku swojej działalności artystycznej tworzyła rzeźby animalistyczne. Rzeźbiarka tak wspomina źródło inspiracji: "Kiedyś mój wspaniały stary Profesor Tadeusz Breyer powiedział do mnie na I roku studiów >Niech Pani zrobi rzeźbę wilka, nikt dotychczas nie zrobił dobrej rzeźby wilka, nie było oprócz kapitolińskiej wilczycy żadnej dobrej rzeźby wilka. Wierzę, że Pani potrafi taką zrobić!< Wiele rzeźb wilków zrobiłam przez lata i myślę, że nie zwiodłam swego starego profesora".

Już na Ogólnopolskiej Wystawie Młodej Plastyki w Warszawskim Arsenale w 1955 roku, rzeźba Anny Dębskiej "Żubrzyca z młodym" została zakupiona do zbiorów Muzeum Regionalnego w Częstochowie a w 1959 roku na międzynarodowym Biennale Grafiki i Rzeźby w Carrarze artystka dostała II nagrodę, za rzeźbę "Młody żubr".

W latach 60. miała wystawy indywidualne nie tylko w Polsce ale także we Włoszech, Anglii i Stanach Zjednoczonych. Jej rzeźby reprezentowały sztukę polską w Hiszpanii, Francji, Niemczech, w Związku Radzieckim i na Węgrzech.

Wystawa prac Anny Dębskiej w Domu Turysty w Warszawie zatytułowana "Rzeźba w przyrodzie" zapoczątkowała realizację rzeźb autorki w otoczeniu największych Domów Turysty w Polsce. Jej kompozycje rzeźbiarskie ozdobiły także park w Busku Zdroju i Park Kultury i Wypoczynku w Chorzowie. W 1967 roku na Placu Dickensa w Warszawie ustawiono jej kompozycję "Lecące łabędzie". Także inne miasta w Polsce i w Europie starały się o pozyskanie prac rzeźbiarki. Można tu wymienić Słupsk, Kraków, Wałbrzych, Tarnobrzeg, Mediolan we Włoszech, Vaduz w Lichtenszteinie oraz Genk w Belgii.

W latach 1979-1995 Anna Dębska mieszkała, tworzyła i wystawiała w Stanach Zjednoczonych. Liczne realizacje jej rzeźb naturalnej i nadnaturalnej wielkości znajdują się w prywatnych rezydencjach San Francisco, Los Angeles, Beverly Hills, New Mexico, Colorado i Minessotta.

Po powrocie do Polski rzeźbiarka zamieszkała na stałe w Łazach koło Łochowa. W stuletnim, drewnianym domu w lesie, tworzy dalej otoczona zwierzętami żywymi i utrwalonymi w swoich kompozycjach rzeźbiarskich.

Anna Dębska jest laureatką licznych nagród przyznawanych na wystawach zbiorowych i festiwalach plastycznych. Była wyróżniana zakupami rzeźb do zbiorów muzealnych. W 1961 roku otrzymała nagrodę państwową za całokształt twórczości.

Wiele jej rzeźb znajduje się w zbiorach prywatnych w kraju i za granicą: w Japonii, Niemczech, Szwajcarii, Austrii, Belgii i na Węgrzech.

Na wystawę w Muzeum Regionalnym w Siedlcach rzeźbiarka zaproponowała 55 kompozycji animalistycznych wykonanych w różnych technikach. Ekspozycja zostanie uzupełniona fotografiami rzeźb Anny Dębskiej zrealizowanych w przestrzeniach różnych miast w Polsce i na świecie.

Urodzona w Siedlcach. Tu tworzy i tu wiele razy prezentowała swoje obrazy na wystawach indywidualnych i zbiorowych. Jej obrazy były również pokazywane poza Siedlcami - w Młodzieżowym Domu Kultury w Łukowie, Muzeum Regionalnym w Drohiczynie, a także w Warszawie w Starej Kordegardzie i w galerii Towarzystwa Sztuk Pięknych.

Od 1994 roku jest członkiem Związku Polskich Artystów Malarzy i Grafików. Tworzy głównie obrazy olejne inspirowane naturą. Widoczna jest fascynacja przyrodą - ukwiecone łąki, bukiety kwiatów, rozległe pejzaże. Autorka interpretuje te motywy i wyposaża je w wachlarz emocji, które towarzyszą jej podczas pracy. Wyraźnie mówi o tym paleta kolorów skomponowanych na płótnie. Raz jest jasna, zgaszona, często z dużą ilością bieli, innym razem wyrazista, czasem wręcz surowa.

Na wystawie w Muzeum Regionalnym w Siedlcach autorka prezentuje 12 obrazów olejnych na płótnie, które powstały w ramach stypendium Prezydenta Miasta Siedlce.

10 lat temu Andrzej Sołtysiuk prezentował swoją twórczość w muzeum w Siedlcach. Wystawa nosiła tytuł "Na skraju rzeczywistości". Po 10. latach nasze muzeum pokazuje dokonania tego artysty wystawą zatytułowaną "Na skraju rzeczywistości II". Możemy zauważyć, że artysta ciągle porusza się w podobnej tematyce, interesują go podobne problemy plastyczne, ale szuka dla nich nowych rozwiązań, wyposaża je w inne emocje, zapisuje nowe spostrzeżenia, ale ciągle w kręgu jego przedstawień są ludzie i jest wykreowana przez Andrzeja przestrzeń.

W malarstwie, zarówno w obrazach olejnych, jak i w akwarelach poznajemy ulubione przez Andrzeja, wybrane z palety barw kolory, widzimy znajome błękity i szarości zestawione z odcieniami żółci i oranżu. Pojawia się również biel i czerń, które to, w przypadku grafiki i rysunku wystarczą, by powiedzieć wszystko.

Na wystawie znalazły się niektóre rzeźby prezentowane już na poprzedniej wystawie Andrzeja, ale ich obecność na tej prezentacji jest też potrzebna, po to, by wyraziście pokazać kontynuację.

W rzeźbie Andrzej wykorzystuje różne materiały - drewno, kamień, metal, szkło - często łączy je w jednej kompozycji, i te jego sposoby wypowiedzi znamy. Pierwszy raz natomiast pokazuje kompozycje wykonane w ceramice, kompozycje z motywem kobiecej postaci.

Efekty pracy twórczej Andrzeja możemy dziś oglądać w muzeum, ale chciałam zachęcić państwa do zapoznania się z ciekawym i wnikliwym tekstem Cezarego Ostasa o twórczości Andrzeja Sołtysiuka. Tekst ten jest zamieszczony w katalogu, który towarzyszy tej wystawie, a został bardzo interesująco opracowany graficznie przez Mirosława Zdrodowskiego.

Warto też powiedzieć, że Andrzej, mimo wielu dyscyplin plastycznych które uprawia, znajduje czas na pracę z młodzieżą. Uczy przedmiotów plastycznych w Liceum Plastycznym w Mińsku Mazowieckim.

Andrzej jest również autorem wielu rzeźbiarskich realizacji pomnikowych.

Ta szeroka działalność Andrzeja jest dostrzegana i doceniana. Andrzej jest laureatem nagrody Ministerstwa Kultury i Sztuki oraz Ministerstwa Obrony Narodowej, a w 2008 roku Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uhonorował go brązowym medalem "Gloria Artis". Myślę, że jeszcze wiele nagród przed Tobą Andrzeju. Życzę Ci wielu sukcesów w każdej dziedzinie życia i gratuluję wystawy.

Tekst wygłoszony podczas otwarcia wystawy
przez komisarza wystawy Halinę Budziszewską

ANDRZEJ SOŁTYSIUK urodził się w 1945 r. w Białymstoku. W 1965 r. ukończył Państwowe Liceum Technik Plastycznych w Supraślu i rozpoczął studia w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu. W 1971 r. uzyskał tytuł magistra sztuki na Wydziale Malarstwa Grafiki i Rzeźby ze specjalizacją: rzeźba. W latach 1973-78 pełnił funkcję dyrektora Muzeum Okręgowego w Siedlcach. W następnych latach zajął się wyłącznie twórczością plastyczną. Od 1982 r. został instruktorem siedleckiego Centrum Kultury i Sztuki i wykładowcą w Wyższej Szkole Rolniczo-Pedagogicznej w Siedlcach. Lata 1989-92 spędził w Rzymie. Od 1994 r. jest nauczycielem w ZSE Liceum Plastycznym w Mińsku Mazowieckim.

Wystawa została poświęcona Leonowi Barszczewskiemu w 100. rocznicę jego śmierci. Był on niezwykłym podróżnikiem, badaczem Azji Środkowej, odkrywcą starożytnej Samarkandy, dokumentalistą, glacjologiem i uznanym fotografem.

Na wystawie zaprezentowane zostały fotografie z azjatyckich wypraw Barszczewskiego, notatki, oryginalne mapy z jego odręcznymi uwagami. Ponadto będzie można zobaczyć stroje, biżuterię, tkaniny dekoracyjne, lalki teatralne, naczynia oraz broń z rejonu Uzbekistanu, Turkmenistanu, Tadżykistanu i Afganistanu.

Na wystawie zostały również ukazane związki Leona Barszczewskiego z Siedlcami i założoną przez niego szkołą, której tradycje nadal kontynuuje II Liceum Ogólnokształcące Nr 2 im. Św. Królowej Jadwigi.

Eksponaty na wystawie pochodzą z: Muzeum Azji i Pacyfiku, Archiwum Polskiej Akademii Nauk w Warszawie, Ambasady Uzbekistanu w Warszawie, zbiorów własnych Muzeum Regionalnego w Siedlcach, zbiorów prywatnych Igora Strojeckiego (prawnuka Leona Barszczewskiego) oraz Pauliny Kopestyńskiej, Magdaleny Fedorczyk-Falis i Grzegorza Winklera.

Patronat honorowy nad wystawą objęła Ambasada Republiki Uzbekistanu i Adam Struzik - Marszałek Województwa Mazowieckiego.

Zajęcia prowadzi Katarzyna Cybulska

Rugby od dawna jest nierozerwalnie związane z Wielkanocą, piłka potocznie nazywana "jajem" w prostej linii nawiązuje do jednego z symboli tych świąt i nowego życia. Święta te to dla rugby czas bardzo łaskawy.

Dawniej pomijane w prasie, rugby swój renesans przeżywało zawsze w okresie Wielkanocy. Gazety, które przez cały rok nie pisały nic o owalnej piłce traktowały rugby jako dyżurny temat w świątecznym wydaniu. Można więc było o rugby przeczytać niegdyś w "Sztandarze Młodych" czy "Trybunie", a w następnych latach w "Super Expressie". Również szacowny "Przegląd Sportowy" raczący nas przez cały rok „suchymi” wynikami z okazji świąt zamieszczał całostronicowy tekst lub wywiad koniecznie ze słowem "jajo". Prasa regionalna pisząca regularnie o rugby w świątecznym numerze starała się napisać znacznie więcej, a zdjęcie z meczu koniecznie z dopiskiem zawierającym wzmiankowane "jajo" zdobiło często jego okładkę.

Od 1969 roku FIRA-AER (Międzynarodowa Federacja Rugby Amatorskiego) w tygodniu poprzedzającym Wielkanoc organizowała Międzynarodowy Turniej Rugby przemianowany na Mistrzostwa Europy, a następnie na Mistrzostwa Świata w kategorii juniorów. Tradycję tą kontynuuje IRB (Międzynarodowa Rada Rugby), która obecnie niepodzielnie włada światowym rugby, finałowe mecze w najwyższej grupie rozgrywane są zawsze w Wielką Sobotę, a zawodnicy po podzieleniu się jajkiem wracają do domów na święta lub już po nich, zależnie od odległości.

Również Polski Związek Rugby nawiązując do związków owalnej piłki z Wielkanocą regularnie wyznacza w Wielką Sobotę ligowe kolejki czy mecze pucharowe, w 2010 roku ta tradycja została kolejny raz podtrzymana. Modne jest też organizowanie w tym okresie klubowych Turniejów Wielkanocnych lub meczy międzynarodowych. Podobnie jak na Wigilię opłatkiem, drużyny w Wielką Sobotę dzielą się jajkiem i składają sobie świąteczne życzenia. Do Wielkanocy nawiązuje też ważny moment w historii polskiego rugby, w 1924 roku właśnie w okresie Wielkanocnym reprezentacja Polski oparta na graczach Orła Białego Warszawa rozegrała pierwsze mecze międzypaństwowe z Rumunią w Bukareszcie.

Nie ma więc lepszego okresu niż dni poprzedzające i następujące po Wielkanocy by pokazać w Siedlcach owe "jaja" czyli piłki do rugby z całego świata. Ograniczenia przestrzeni wystawowej spowodowały, że część ekspozycji prezentujemy w formie zdjęć. Można obejrzeć piłki wykonane z różnorodnych materiałów, różnych rozmiarów i przeznaczenia, zostały one zgromadzone w Muzeum Regionalnym na pierwszej tego typu wystawie w Polsce. Organizatorem wystawy jest sekcja rugby Miejskiego Klubu Sportowego Pogoń Siedlce przy współpracy Muzeum Regionalnym w Siedlcach. Eksponaty pochodzą ze zbiorów prywatnych, jedynie największą piłkę Gilberta wypożyczył organizatorom Polski Związek Rugby.

Piłkom towarzyszą wybrane artykuły "Wielkanocne" i reprodukcje pocztówek świątecznych z motywami rugby. Jest także ilustrowana historia tej dyscypliny, zarys przepisów, a także podstawowe informacje o sportach bratnich (Rugby 7, Rugby League - Liga Rugby, rugby plażowe), pokrewnych (futbol kanadyjski, futbol amerykański, futbol australijski, futbol gaelicki) czy o zbliżonej nazwie (rugby na wózkach, rugby podwodne).

Wystawę nazwaliśmy "Wielkanocna gra", jest to bardzo trafna nazwa bowiem żaden inny sport nie jest równie mocno powiązany z tym radosnym świętem jak właśnie rugby.

Od 26 lutego do 2 kwietnia w Muzeum Regionalnym w Siedlcach będzie można obejrzeć efekty pracy 30 fotografików podczas czerwcowego pobytu w Janowie Podlaskim, na Międzynarodowym Plenerze "Podlaski Przełom Bugu". Jak co roku w ubiegłorocznym plenerze wzięli udział znakomici twórcy, mistrzowie polskiej fotografii krajobrazowej i przyrodniczej oraz zaproszeni przez organizatorów goście z Ukrainy. Tradycyjnie już, obok przyrody i krajobrazów Nadbużańskiego Podlasia, pokazane będą słynne na całym świecie janowskie araby, stara ginąca architektura oraz portrety mieszkańców regionu.

Obok Miejskiego Ośrodka Kultury w Siedlcach współorganizatorami pleneru byli:
Park Krajobrazowy - Podlaski Przełom Bugu
Starostwo Powiatowe w Białej Podlaskiej
Fotoklub Rzeczypospolitej Polskiej - Stowarzyszenie Twórców
Współorganizatorem wystawy jest Muzeum Regionalne w Siedlcach.

A. Skums	J. Domański
K. Miduch	K. Staniszewski
K. Staniszewski	M. Wroński
S. Kordaczuk	V. Bihun

Marcin Sutryk urodził się w grudniu 1979 roku. Ukończył studia na Akademii Podlaskiej w Siedlcach, na kierunku pedagogika o specjalności plastyka. W tym czasie uczęszczał do pracowni malarstwa prof. C. P. Ciapało i dr Mikołaja Bielugi oraz pracowni grafiki pani mgr Haliny Cholewki. W 2004 roku został przyjęty na studia doktoranckie na Wydziale Filozofii (Zakład Estetyki) Uniwersytetu Warszawskiego, które zawiesza w 2007 roku. W 2007 roku zostaje przyjęty do Związku Polskich Artystów Plastyków.

Zajmuje się malarstwem, grafiką i fotografią. Jego prace znajdują się w zbiorach prywatnych w Polsce i za granicą (we Włoszech, Norwegii).

Twórczość artystyczną łączy z pracą dydaktyczną, jest wykładowcą fotografii w CKK Profesja w Warszawie oraz AP Edukacja w Siedlcach.

W 1997 r. pedagogiczne studia magisterskie na Wydziale Humanistycznym Akademii Podlaskiej zostały wzbogacone o nową specjalność - pedagogikę z plastyką. W styczniu 2002 r. miała miejsce, w Muzeum Regionalnym, pierwsza prezentacja prac plastycznych studentów V roku.

Część główną wystawy stanowią prace których temat, technika i format wynikają z indywidualnego wyboru studentów. Integralną częścią wystawy są natomiast prace graficzne i rysunkowe inspirowane poezją Pana Grzegorza Przepiórki. Część z nich ilustruje wydany w 2009 r. tom jego wierszy pt. "Aneks".

Na wystawie swoje prace prezentują:
• Weronika Chłopik
• Kinga Dziak
• Marta Grzegorczyk
• Agnieszka Karnaszewska
• Anna Łagodzińska
• Anna Pawlik
• Monika Podbielska
• Marta Późniewska
• Joanna Włodek
• Anna Zalech

Joanna Włodek - Kule, sucha igła	Anna Pawlik - Cyrk 2, linoryt
Kinga Dziak - Tańczące, sucha igła	Weronika Chłopik - Bezsilność, linoryt barwny
Monika Podbielska - Emocje, sucha igła	Agnieszka Karnaszewska - Przemiana, gipsoryt
Anna Zalech - Taniec słońca, linoryt barwny	Marta Grzegorczyk - Bez tytułu, linoryt barwny
Marta Późniewska - Ukrywam się, sucha igła	Anna Łogodzińska - Maja, gipsoryt

Dnia 17 stycznia 2010 roku Oddział Podlaski PTN w Siedlcach obchodził 35-lecie swojej działalności. Z tej okazji w Muzeum Regionalnym w Siedlcach zorganizowano wystawę walorów numizmatycznych ze zbiorów członków oddziału. Oczywiście nie są to pełne kolekcje poszczególnych walorów ale wybrane ich części.

Swoje eksponaty prezentują:

• Stanisław Kowalczyk - plakietki zjazdowe i inne dokumenty z działalności oddziału,
• Artur Wojcieszuk - monety kolekcjonerskie z całego świata z wizerunkiem papieża Jana Pawła II,
• Adam Król - droga krzyżowa, seria Jasnogórska oraz budowle polskie na monetach i medalach,
• Janusz Jasienowski - Listy zastawne Towarzystwa Kredytowego miasta Siedlce i inne papiery wartościowe - renta ziemska, obligacje,
• Piotr Grabowski - nadruki siedleckie na banknotach i inne dokumenty z działalności oddziału,
• Bernard Nowakowski - dokumenty z działalności siedleckich numizmatyków oraz
• Tadeusz Bohatyrewicz - monety niektórych krajów azjatyckich, świat islamu i kraje Dalekiego Wschodu.

Pamięć o polskich dążeniach do odzyskania niepodległości, jej obrony oraz 70. rocznica wybuchu II wojny światowej, legły u podstaw idei zorganizowania wystawy "Reduty polskiej wolności". Termin reduta według terminologii wojskowej oznacza rodzaj szańca, przeznaczonego do samodzielnej obrony, zamkniętego dzieła fortyfikacyjnego polowego o kształcie koła, kwadratu bądź innego wieloboku. Jednak w polskiej kulturze termin ten kojarzy się z Redutą Ordona z wiersza Adama Mickiewicza. Wiersz opisuje bohaterską obronę Warszawy przed Rosjanami we wrześniu 1831 roku przez załogę Reduty 54, gdzie dowódcą był Julian Ordon. Utwór kończy się sceną wysadzenia przez Ordona reduty w powietrze. Od tamtej pory reduta w naszej narodowej świadomości stała się symbolem, bohaterstwa, poświecenia, honoru i umiłowania wolności. Cech charakteru, dzięki którym wiele pokoleń Polaków nigdy nie pogodziło się z utrata wolności i wytrwale przez 123 lata walczyło o niepodległe państwo, aż do 1918 roku. A później wytrwale broniło swej niedawno odzyskanej państwowości w 1920 i 1939 roku.

Na wystawie zostały ukazane wyłącznie zbrojne wystąpienia narodu polskiego. Nie można jednak zapominać o walce w postaci pracy niepodległościowej w okresie miedzy powstaniowym i przed pierwszą wojną światową, mającej na celu podtrzymanie ducha patriotyzmu i świadomości narodowej. Ta forma walki będąca równie ważną droga do odzyskania niepodległości jak i zrywy zbrojne jednak zasługuje na ukazanie jej w odrębnej wystawie.

Wystawa ma charakter regionalny, swoim zasięgiem obejmie obszar Mazowsza, Podlasia i Lubelszczyzny. Z tego powodu zostaną pominięte zagadnienie legionów polskich walczących u boku wojsk napoleońskich na frontach Europy zachodniej i Rosji a także powstanie krakowskie, powstania śląskie oraz wielkopolskie. Ekspozycja obejmuje szeroki obraz dziejów Polski zaczynając od insurekcji kościuszkowskiej, poprzez wojnę polsko - austryjacką 1809 roku, powstanie listopadowe, zbrojne wystąpienie Panteleona Potockiego w Siedlcach w 1848, powstanie styczniowe, udział mieszkańców Podlasia w Legionach Piłsudskiego, wojnę polsko-bolszewicką 1920 roku a kończąc na wojnie obronnej w 1939 roku.

Wydarzenia historyczne, które zostały zakreślone chronologicznie i tematycznie przestawią "Reduty polskiej wolności" przez pryzmat postaci historycznych i pól bitewnych. Na wystawie będą eksponowane obrazy, grafiki i fotografie ze scenami batalistycznymi oraz uczestnikami walk o niepodległość. Wśród autorów obrazów i grafik będą m.in. Juliusz i Wojciech Kossakowie, Maksymilian Gierymski, Jan Piotr Norblin, Aleksander Orłowski (jego talent odkryła ks. Aleksandra Ogińska), Ludomir Benedytowicz (powstaniec styczniowy z Podlasia, malarz związany z grupa polskich monachijczyków Józefa Brandta). Eksponowana jest broń biała (szable, lance) i palna (karabiny i pistolety), elementy oporządzenia wojskowego i umundurowanie oraz znaleziska z pól bitewnych. Ukazane zostały także, pamiątki o charakterze patriotycznym powstałe po zrywach niepodległościowych i pamiątki związane z wielkimi Polakami m.in. patriotyczne broszki, pierścień pamiątkowy wykonany z podkowy konia ks. Józefa Poniatowskiego, zestaw naczyń drewnianych wykonanych przez Tadeusza Kościuszkę podczas jego wiezienia w Rosji przez cara Pawła I, stuła należąca do ks. Stanisława Brzózki.

Zabytki pochodzą z Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie, Zamku Królewskiego w Warszawie, Muzeum Niepodległości w Warszawie, Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Wojska w Białymstoku, Muzeum Zbrojowni na Zamku w Liwie, ze zbiorów własnych Muzeum Regionalnego w Siedlcach, w tym specjalnie zakupionych zabytków na tę wystawę. A przede wszystkim od wielu prywatnych kolekcjonerów z całej Polski. Większość zabytków wypożyczonych od prywatnych kolekcjonerów nigdy wcześniej nie była eksponowana.

Fot. A. Ruciński, K. Cabaj

W zbiorach Włodzimierza Soszyńskiego na szczególną uwagę zasługuje temat niniejszej wystawy - pamiątki po ochotniczych i zawodowych strażach pożarnych.

Na kolekcję składają się zabytkowe przedmioty związane z kursami i stopniami strażackimi, oddziałami terenowymi straży pożarnych, uroczystościami rocznicowymi i religijnymi oraz akcjami ratowniczymi i ćwiczeniami. Pamiątki dotyczą całych instytucji i organizacji strażackich, ich jednostek terenowych i operacyjnych oraz pojedynczych strażaków.

Kolekcja strażacka Włodzimierza Soszyńskiego obejmuje m.in. liczne odznaki, znaki, odznaczenia za akcje gaśnicze, zawody strażackie lub długoletnią służbę, dokumenty, fotografie i proporczyki. Na szczególną uwagę zasługują gwoździe ze sztandarów kościelnych fundowanych przez oddziały Ochotniczych Straży Pożarnych, toporki - nagrody z zawodów strażackich, stojące plakietki, model dawnej sikawki strażackiej oraz pamiątki po polskich strażach ochotniczych z Galicji, zaboru rosyjskiego i z Czechosłowacji.

Włodzimierz Soszyński urodził się na Podlasiu, w powiecie Sokołów Podlaski. W 1965 roku zamieszkał w Warszawie, a od 1988 r. mieszka w Sulejówku. Kolekcjonerstwem zajmuje się od piątego roku życia.

Głównym zainteresowaniem zbieracza są odznaki wojskowe z lat 1914-1939 oraz dokumenty upoważniające do ich noszenia. Drugi temat interesujący kolekcjonera to pamiątki po pierwszym marszałku Polski - Józefie Piłsudskim, których posiada około tysiąca. Do najciekawszych zabytków tego zbioru należy poszewka na jasiek z wizerunkiem Marszałka.

Wspomniane powyżej zainteresowania zbieracza nie wyczerpują w całości jego pasji kolekcjonerskiej. Włodzimierz Soszyński zbiera również pamiątki po ochotniczych i zawodowych strażach pożarnych, Polskim Czerwonym Krzyżu, organizacjach i firmach rzemieślniczych i kupieckich, polskie godła czapkowe oraz rzeczy codziennego użytku (zegarki, portmonetki, brzytwy, itp.).

Działająca przy Miejskim Ośrodku Kultury Grupa Twórcza FOTOGRAM, na przełomie kwietnia i maja przebywała na warsztatach w Lisznej, na terenie Polesia Lubelskiego. Jak co roku w plenerze wzięło udział 15 osób - członków grupy i zaproszonych gości z Białej Podlaskiej.

Tematami wiodącymi były krajobraz i przyroda regionu, ale na wystawie można również zobaczyć ciekawe portrety i architekturę. Wiele zdjęć wykonano w męskim klasztorze prawosławnym p.w. św. Onufrego w Jabłecznej.

Wystawa będzie czynna od 30 października w Muzeum Regionalnym w Siedlcach, przy ul. Piłsudskiego 1. Sponsorem wystawy i pleneru jest HONDA Wyszomirski. Natomiast komisarzem pleneru i wystawy był Andrzej Ruciński.

Grupa Twórcza FOTOGRAM, działająca przy Miejskim Ośrodku Kultury w Siedlcach, powstała w grudniu 2001 roku. Skupia osoby czynnie zajmujące się fotografią. Została powołana w celu rozwijania i upowszechniania twórczości fotograficznej oraz doskonalenia warsztatu i pogłębiania wiedzy o fotografii wśród jej członków. Zgodnie z założeniami organizowane są wystawy, plenery, pokazy prac, prelekcje i wykłady z różnych dziedzin fotografii. Dotychczas odbyło się 15 wystaw prac członków Grupy i 8 plenerów: Nadbużański Park Krajobrazowy 2002, Biebrza 2003, Zamość 2004, Smolniki 2005, Góry Świętokrzyskie 2006, Puszcza Kozienicka 2007, Kruszyniany 2008 oraz Polesie 2009. Wydano wiele katalogów wystaw i kalendarzy, prace członków Grupy znalazły się w wydawnictwach albumowych. Po siedmiu latach działalności śmiało można stwierdzić, że powstało w Siedlcach środowisko osób systematycznie i aktywnie zajmujących się twórczością fotograficzną. Członkowie Grupy organizują wystawy indywidualne, biorą udział w ogólnopolskich i międzynarodowych plenerach i wystawach.

Wystawa prezentuje fragment trzydziestoletniego dorobku siedleckiej sekcji rugby. Można obejrzeć najważniejsze, puchary, trofea, plakaty, medale, proporce, dokumenty, kalendarze, zdjęcia i materiały promocyjne siedleckich klubów WFS Siedlce (1979-1986), RKS VIS Siedlce (1986-1991), KS MOSiR Siedlce (1991-1992) oraz MKS Pogoń Siedlce (od 1993 roku). Zwiedzający będą mogli zapoznać się z historią sekcji, meczami i imprezami międzynarodowymi rozgrywanymi w Siedlcach, laureatami nagród Polskiego Związku Rugby i lokalnych plebiscytów. Ciekawostką jest fragment dokumentacji ustanowienia przez siedleckich rugbistów dwóch rekordów Guinnessa. Prosimy też o zwrócenie uwagi na oryginalny protokół z rozgrywanego w Siedlcach w 1962 roku!!! meczu międzypaństwowego o Puchar Pokoju Rumunia - NRD. Wystawa wpisuje się w cykl imprez zorganizowanych w XXX rocznicę powstania w Siedlcach sekcji rugby.

Materiały pochodzą ze zbiorów MKS Pogoń Siedlce i Polskiego Związku Rugby, jednak najwięcej z nich zostało wypożyczonych ze zbiorów prywatnych Henryka Niedziółki, Grzegorza Pliszki, Arkadiusza Mączki, Wojciecha Plichty, Mariusza Myrchy i Jacka Wierzbickiego, który przygotował wystawę.

Prezentowane w muzeum prace rzeźbiarskie Antoniny Wysockiej-Jonczak pochodzą z różnych okresów twórczości artystki. Autorka pokazuje rzeźby wykonane w trwałych materiałach, wycięte w drewnie, wykute w kamieniu i odlane w brązie. Jej wypowiedzi najczęściej mają swoje źródło w naturze. Ważne miejsce zajmuje człowiek i jego los. Materiał nie stanowi dla rzeźbiarki tajemnic. Ze swobodą wydobywa formy z dowolnego tworzywa, a zawarte w nich idee dowodzą wielkiego zaangażowania emocjonalnego w proces twórczy. Artystka posługuje się metaforą, skrótem, niedopowiedzeniem, a to pozwala na większą swobodę interpretacji jej dzieł.

Realizacje plenerowe, które z przyczyn oczywistych nie mogły się znaleźć na tej wystawie, można obejrzeć na fotografiach. Wiele z tych realizacji znajduje się poza granicami Polski. Artystka wykonała je podczas pobytów na różnych międzynarodowych plenerach rzeźbiarskich w Austrii, Niemczech, we Włoszech, na Słowacji i w Słowenii. W Polsce jej plenerowe rzeźby można oglądać m.in. w kilku miejscach w Warszawie, Płocku, Mielcu, Ostrołęce, Stalowej Woli i Nieporęcie.

Urodziła się w Wilnie. Ukończyła Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Szczecinie. Studiowała na wydziale rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W 1966 roku otrzymała dyplom w pracowni prof. Mariana Wnuka. Zajmuje się rzeźbą plenerową, kameralną oraz medalierstwem, rysunkiem i malarstwem. Jest laureatką wielu nagród. Brała udział w licznych wystawach, konkursach, plenerach i sympozjach w kraju i za granicą.

"Każde trwanie, nawet w najtwardszym materiale, jest początkiem przemijania. Jestem. Więc to, co czynię, jest śladem mojej obecności".

Antonina Wysocka-Jonczak

Prace artystki znajdują się w zbiorach Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy, Muzeum Miasta Le Puy (Francja) oraz zbiorach prywatnych.

SKUPIENIE, 1986-87, dąb	KROPLA ŻYCIA, 1996, marmur
PAMIĘCI EMILA B., 1982, brąz	HIROSZIMA, 1969, orzech
WYGNANIE, 1968, machoń	ALBERT, 1981, brąz
Z cyklu "PRZEMIJANIE - NARODZINY", 1988, brąz	Z cyklu "PRZEMIJANIE - ROZSTANIE", 1988, brąz

Wystawa fotografii analogowych czarno-białych oraz wykonanych aparatem cyfrowych. Autor utrwalił życie codzienne miasta, uroczystości, zmieniającą się urbanistykę w ciągu ostatniego ćwierćwiecza. Z aparatem fotograficznym zajrzał również w urokliwe zaułki, pokaże malownicze detale, ludzi, architekturę i przyrodę. Pokaże także takie ujęcia, które wydarzyły się w Siedlcach tylko w danym miejscu i czasie, gdy nacisnął migawkę. Ekspozycja zostanie przygotowana przez autora w prezencie dla miasta, z okazji 25 lat jego pracy w Muzeum Regionalnym w Siedlcach.

Jest autorem publikacji o historii fotografii oraz autorem pocztówek wydawanych przez Muzeum Regionalne w Siedlcach i Siedlecki Klub Kolekcjonerów. Przygotowywał również wystawy, wydawnictwa i pokazy multimedialne o historii Siedlec i regionu z wykorzystaniem własnych zdjęć.

Wystawa jest prezentem dla Siedlczan z okazji 25 lat pracy autora w Muzeum Regionalnym w Siedlcach.

Obchody 40 rocznicy powstania Akademii Podlaskiej i przypadające w czerwcu Dni Siedlec to doskonała okazja do zaprezentowania Państwu prac graficznych poświęconych naszemu miastu.

Autorami są studenci Pedagogiki z Plastyką, którzy podczas zajęć w pracowni grafiki, na podstawie zrobionych wcześniej w plenerze szkiców, wykonali matryce, a następnie druki w większości w technice wypukłodruku. Powstały prace które stworzyły swoisty portret miasta. Tematem jest głównie architektura, bardziej i mniej zabytkowa, lecz dzięki atrakcyjnej formie graficznej interesująca.

W roku Jubileuszowym Akademii, prezentując swoją twórczość w tak szacownym miejscu jakim jest Muzeum Regionalne, studenci podkreślają kulturotwórczą rolę swojej uczelni. Miastu, z okazji jego święta, ofiarowują piękny artystyczny wizerunek.

Halina Cholewka

Słowo ekologia robi zawrotną karierę w języku polskim. Mamy ekologiczną żywność, ekologiczne produkty, ekologiczne technologie. Wielu ludzi utożsamia ekologię z ochroną środowiska. Nadużywamy tego słowa, bo tak naprawdę ekologia jest nauką próbującą wyjaśnić jakie związki i zależności zachodzą w przyrodzie, jak działa mechanizm przyrody. I to na tym, właściwym znaczeniu słowa ekologia, koncentruje się wystawa "Przyroda - najdoskonalszy mechanizm". Tłumaczy ona kto produkuje związki organiczne i tym samym utrzymuje życie na Ziemi, a kto z nich korzysta. Pokazuje skomplikowaną sieć zależności, dzięki którym ekosystemy trwają w równowadze (łańcuchy i sieci pokarmowe, konkurencja, drapieżnictwo, pasożytnictwo, symbioza). Wyjaśnia, że w przyrodniczym "procesie technologicznym" nie ma początku i końca. Przyroda działa w obiegu zamkniętym i tym samym nie produkuje odpadów, pozostając nieosiągalnym wzorcem dla ludzi. Każdy temat wystawy składa się z tablicy informacyjnej, najwyższej jakości fotografii, dających prócz informacji również przeżycia estetyczne i gablot z eksponatami przyrodniczymi (owady, żerowiska, liście, owoce, kora drzew i krzewów, zielniki, grzyby, mchy, porosty itp.)

Przyrodnik, entomolog, fotografik. Jego pasją jest przyroda. Jest wielkim promotorem piękna rodzimej przyrody. Jak nikt inny, rozumie potrzebę tworzenia przez człowieka wspólnoty z przyrodą i próbuje zaszczepić tę potrzebę młodemu pokoleniu. Jest autorem popularnych wystaw naukowych i przyrodniczych poświęconych naszym lasom i ich historii, światowi owadów, przyrodzie tatrzańskiej. Wystawy Wiktora Majaka prezentowano w muzeach i centrach kultury w całej Polsce. Jest on także autorem popularnych artykułów naukowych publikowanych w takich czasopismach, jak: Przyroda Polska, Wiedza i Życie, Aura, Biuletyn Entomologiczny. Jako członek stowarzyszenia "Film - Przyroda - Kultura" Wiktor Majak prowadził w Ogrodzie Botanicznym w Łodzi wykłady z fotografii przyrodniczej dla młodzieży szkolnej. Efektem tej pracy były dwie wystawy fotograficzne, prezentujące prace małych artystów. Jedną z nich prezentowano w łódzkim Ogrodzie Botanicznym, drugą w tamtejszej palmiarni. Stowarzyszenie "Film - Przyroda - Kultura" wydało album z najlepszymi pracami z owych wystaw zatytułowany "Młodym okiem". Dla stowarzyszenia "Zielona Szkoła" Wiktor Majak przygotował plakaty edukacyjne i kalendarze. Jesienią 2003 roku w Muzeum Regionalnym w Siedlcach prezentowana była jego wystawa zatytułowana "Lasy dawniej i dziś".

W dniu 12 maja 2009 r. w Muzeum Regionalnym w Siedlcach została otwarta wystawa "Akademia Podlaska - historia i teraźniejszość", dokumentująca 40-letnią tradycję istnienia Akademii Podlaskiej. Do jej powstania przyczynił się zespół pracowników Zakładu Plastyki Akademii Podlaskiej w osobach: mgr Haliny Cholewki (przewodnicząca zespołu; artysta grafik), prof. Mikołaja Bielugi (artysta, malarz), mgr Michała Gardzińskiego (artysta, rzeźbiarz) oraz Pana mgr Dariusza Sulchaniuka - pracownika Instytutu Informatyki. Wystawa, jak sugeruje tytuł podzielona została na dwie części. Pierwsza z nich, przedstawia historię Akademii Podlaskiej, natomiast druga część dotyczy współczesności. Całość wystawy wyeksponowana została na ponad 40. planszach. W części historycznej zaprezentowane zostały cztery dziesięciolecia istnienia uczelni. Teksty przewodnie, autorstwa Pana Wiesława Barszczewskiego, traktujące o każdym dziesięcioleciu zostały zobrazowane dokumentacją fotograficzną. Na zdjęciach zaobserwować można ważne uroczystości, inauguracje roku akademickiego, wizyty delegacji zagranicznych, inwestycje budowlane czynione przez ówczesne władze uczelni, życie studenckie. Celem takiego doboru zdjęć było pokazanie procesu zmian, jakie występowały na przestrzeni czterech dziesięcioleci. Zdjęcia, które zaprezentowane zostały w tej części wystawy, pozyskane często z prywatnych archiwów w dużej mierze nie były opisane. Dlatego też odstąpiono od podpisów pod zdjęciami, na rzecz tekstów przewodnich, które miały przybliżyć historię. Fotografie prezentują olbrzymi obszar działania Akademii Podlaskiej - m.in. naukowy, edukacyjny, kulturotwórczy.

Druga część wystawy poświęcona współczesności przedstawia Akademię Podlaską jako dynamicznie rozwijający się ośrodek naukowy, z nowoczesną bazą dydaktyczno-naukową, a przede wszystkim atrakcyjne miejsce do studiowania.

Wystawa planszowa "Świątynie na Polesiu, Wołyniu i Kresach Południowo - Wschodnich" przygotowało Towarzystwo Miłośników Wołynia i Polesia. Ma zadanie przypomnieć o wpływach polskich na tamte ziemie, o tym, że mieszkali tam kiedyś także Polacy. Ukazuje fotografie kościołów i cerkwi na dawnych kresach II Rzeczypospolitej, zarówno te zrujnowane, jak i już odrestaurowane, a także nowe budynki, powstałe od lat 90-tych XX wieku. Zamieszczone są również zdjęcia archiwalne pokazujące dawny stan budynków, przed zniszczeniem. Oglądając wystawę, wędrujemy śladami polskości po ziemiach Białorusi i Ukrainy. Być może będzie to zachętą do zobaczenia tych przepięknych zabytków na własne oczy.

Zygmunt Urbanowicz to siedlecki malarz, rzeźbiarz i poeta. Uprawia malarstwo realistyczne. Na wystawie będzie można zobaczyć 31 obrazów artysty. Będą to kompozycje o tematyce historyczno-patriotycznej, pejzaże, kwiaty i martwe natury.

W 2005 r. Światowa Federacja Polskich Kombatantów przyznała Zygmuntowi Urbanowiczowi dyplom uznania podpisany przez gen. Antoniego Hedę "Szarego" za wybitny wkład w umacnianiu polskiego patriotyzmu i polskich tradycji narodowych oraz kultywowania i przekazywani młodemu pokoleniu najchlubniejszych kart naszej polskiej historii i jej bohaterów.

Fragment jednego z wierszy Zygmunta Urbanowicza zamieszczony jest na tablicy z brązu, znajdującej się na ścianie budynku byłej katowni UB w Siedlcach przy ul. Piłsudskiego 4, poświęconej pamięci pomordowanych patriotów polskich. W piwnicy tegoż budynku, gdzie przetrzymywano katowanych ludzi, znajduje się płyta marmurowa, na której obok krzyża i orła białego zamieszczona jest sentencja autorstwa Zygmunta Urbanowicza.

Wystawa czynna będzie do 3 maja 2006 r.

Moja praca artystyczna zawsze, odkąd pamiętam, miała dwa główne źródła fascynacji i inspiracji: kulturę i tradycję polskich Żydów oraz kulturę polskiej wsi. Myślę, że od skończenia studiów tej tematyce przez cały czas jestem wierna. Malarstwo, rysunek tkanina i collage przenikają się i łączą z moim życiem, wsią w której mieszkam już ponad dwadzieścia lat i z przyrodą. Wciąż na różne sposoby tropię przeszłość i tym bardziej jej szukam im szybciej znika. Takim miejscem, gdzie można ją zatrzymać jest sztuka, więc robię co mogę, żeby czas zatrzymać, albo zawrócić.

Wiele mi dały spacery po Siedlcach i praca w tutejszym Archiwum. Wchodzę na podwórka z kocimi łbami, zaglądam przez okna do starych drewnianych domów, wchodzę na schody starych kamienic przy Pięknej, Ogrodowej czy Prospektowej. Pamiętam o ich lokatorach, wielu z nich znam z imienia i nazwiska. Tu można jeszcze poczuć ducha przeszłości. Dlatego Siedlce nie są dla mnie już tylko jednym z wielu miast. Czuję się, jakbym była stąd - kilkadziesiąt lat temu. I dlatego ta wystawa ma dla mnie szczególnie duże znaczenie.

Urszula Grabowska

Ta wystawa wiele mówi o autorce. Świadczy o jej wielkiej dojrzałości życiowej i artystycznej. Urszulę Grabowską poznajemy tu jako osobę wrażliwą, posiadającą dużą wiedzę i umiejętności, znającą doskonale warsztat malarski. Autorka swoje doświadczenia i przeżycia przekłada na język sztuki, na język plastyki, a czyni to z wielką kulturą plastyczną. Jej język plastyczny jest niezwykle bogaty. Wystawa pokazuje jak umiejętnie artystka wykorzystuje różne materiały i przedmioty w swoich pracach, wie jak je użyć, połączyć ze sobą by zbudować zamierzony nastrój, klimat, nadać poszczególnym kompozycjom czy scenom właściwą wymowę i ekspresję.

To wszystko co autorka prezentuje na wystawie nie jest wydumane, ale jest przeżyte, zobaczone, przemyślane. Opowiedziane na obrazach historie są dalekie od ilustracji, są syntetyczne, skrótowe, często doprowadzone do znaku, do symbolu.

Na wystawie jest zaprezentowanych łącznie 77 obiektów. Są to obrazy na różnym podłożu: na płótnie, desce, papierze. Są tkaniny, są wykorzystane różne przedmioty do instalacji, co dodatkowo wzmocnia siłę działania niektórych kompozycji.

Urszula Grabowska mieszka w Jędrzejowie niedaleko Kałuszyna. Klimat jej urokliwego domu emanuje z wielu obrazów prezentowanych na wystawie. W jej pracowni stoi warsztat tkacki i kołowrotek, ale nie są po to by tylko dekorować wnętrze, artystka wykorzystuje je do swojej pracy. Stara się różnymi sposobami uchronić wszystko to co ginie, odchodzi, wydaje się niepotrzebne. Swoją postawą życiową i swoją sztuką, myślę, że ocala wiele historii i wiele zjawisk. Pozostaje mi życzyć autorce wiele sił i sprzyjających warunków do dalszej pięknej pracy.

Halina Budziszewska

Już po raz kolejny w muzeum prezentowane są prace plastyczne studentów Akademii Podlaskiej w Siedlcach. Tradycyjnie od wielu lat organizowane są pokazy prac studentów V roku pedagogiki z plastyką z poszczególnych pracowni. Tym razem można będzie oglądać malarstwo studentów, którzy wybrali pracownię malarstwa pod kierunkiem profesora Czesława Ciapały. Na wystawie pokazane są prace o różnej tematyce wykonane w różnych technikach malarskich. Każdy ze studentów miał możliwość zaprezentować swoje umiejętności w tej dziedzinie. Miejsce prezentacji to ważny element tego pokazu. Studenci mieli okazję przygotowywać ekspozycję swoich prac w miejscu do tego przygotowanym, mogli korzystać z profesjonalnego sprzętu i oświetlenia, to dodatkowy aspekt edukacyjny, dotyczący wystawiennictwa.

Wystawa jest prezentacją twórczości artystki urodzonej w Siedlcach. Dar Małgorzaty Łady-Maciągowej zapoczątkował zbiory sztuki siedleckiego muzeum reaktywowanego po wojnie, w 1967 roku. Donację spisano pod 136 pozycjami ale składało się na nią ponad 500 prac autorki. W jej skład weszły obrazy olejne, pastele, kartony witraży, szkice akwarelowe, pastelowe i ołówkowe.

Tym razem wystawa prac malarki jest prezentowana w dwu odsłonach. Na parterze, w 4 salach pokazaliśmy portrety rodzinne, szkice portretowe i akty kobiece oraz kompozycje powstałe w ostatnim okresie twórczości artystki czyli w latach 50. i 60. XX wieku. Natomiast w 3 salach wystaw czasowych na pierwszym piętrze budynku znalazła się część biograficzna dotycząca artystki i jej rodziny, na którą składają się fotografie i dokumenty. Tu także pokazaliśmy akty kobiece, pejzaże tatrzańskie i obrazy poświęcone tłumnym imprezom plenerowym organizowanym na krakowskich błoniach i w noc świętojańską nad Wisłą. Kolejna część wystawy została poświęcona tematyce wojskowej, która była obecna w twórczości artystki w dwudziestoleciu międzywojennym. Tu można zobaczyć projekt witraża "Zaślubiny Polski z morzem" - jedną z największych formatowo prac malarki. Ostatnim datowanym dziełem Małgorzaty Łady-Maciągowej jest kompozycja symboliczna "Katyń" powstała w 1967 roku. Jest to hołd złożony Polakom, którzy nie wrócili z niewoli radzieckiej. A taki los spotkał męża i jednego syna artystki, którzy znajdują się na liście jeńców obozu w Starobielsku.

Wystawa składa się z prezentacji autorskich zawierających grafiki wykonane w różnych technikach, w większości na tematy dowolne. Wzorem lat ubiegłych pojawiły się tematy obowiązkowe. Pierwszy, zapoczątkowany przez studentów, to "Fabryka niedostępnej przyszłości". Drugim tematem jest tekst piosenki zespołu "Raz, Dwa, Trzy" - "Talerzyk".

Studenci o swoich pracach - "... Techniki graficzne, możliwości eksperymentowania dają nam dużo satysfakcji i pozwalają realizować siebie. W grafice odnajdujemy zjawiskowość i baśniowość naszej wyobraźni. Korzystając z danej nam artystycznej edukacji staramy się utrwalić w pracach fragmenty naszych myśli. Zapraszamy do podróży po świecie naszej wyobraźni...".

Wystawa "U progu wolności. Legiony Polskie 1914-1916" prezentuje fotografie żołnierzy Legionów Polskich we wczesnej fazie I wojny światowej. Okres ten obejmuje m.in.: bitwę pod Rafajłową w Karpatach Wschodnich (23/24.VIII.1914 r.) w czasie operacji przełamywania pierwszej wielkiej ofensywy rosyjskiej, krwawą szarżę ułanów pod Rokitną (13.VI.1915 r.) oraz bitwę pod Kostiuchnówką na Wołyniu (4-6.VII.1916 r.) w ramach przeciwdziałania ofensywie Brusiłowa, grożącej przerwaniem frontu.

Większość zamieszczonych na ekspozycji zdjęć ukazuje żołnierzy 3 pułku piechoty i 2 pułku ułanów w ramach II Brygady Legionów Polskich. Dowódcą najpierw 3 pułku piechoty, a później całej brygady był gen. Józef Haller, przedstawiony na odwrociu ulotki na białym koniu, w randze podpułkownika.

Ekspozycja ukazuje zróżnicowany zestaw scen z życia żołnierzy, m.in.: zawody konne, legionistów z jeńcami rosyjskimi, portrety żołnierzy i oficerów, pogrzeby, ćwiczenia kawalerii, artylerii i piechoty, życie codzienne.

Dr Wiesław Słupczyński, z wykształcenia biochemik, emerytowany pracownik naukowy Akademii Podlaskiej w Siedlcach. Siedlczanin "naturalizowany", nie mniej chętnie dzielący się ze swoimi nowymi ziomkami efektami swojej pasji, którą jest poznawanie i kolekcjonowanie militariów, nie tylko w formie fotograficznej.

Jednocześnie uprzejmie informujemy, że w muzeum jest dostępny album prezentujący historię I i II Brygady Legionów Polskich w okresie 1914-16. Album zawiera 110 czarno-białych reprodukcji. Cena jednego egzemplarza 20 zł.

7 października br. otwarto w Muzeum Regionalnym w Siedlcach wystawę malarstwa Tomasza Nowaka. Prezentujemy fragment wernisażowego wystąpienia komisarza wystawy Haliny Budziszewskiej.

"... tym razem oglądamy obrazy Tomka Nowaka, które powstały w ostatnich trzech latach. Ta prezentacja pokazuje różne źródła inspiracji artysty. Wiemy, że Tomek lubi podróżować, a każda wyprawa w interesujące go miejsca, to powód do malarskich wypowiedzi, to nowe doznania, nowe przeżycia, nowe inspiracje i nowe rozwiązania malarskie. Mieliśmy okazję wcześniej oglądać jego obrazy będące wynikiem inspiracji kulturą, pejzażem, architekturą Grecji i Hiszpanii, a także wiele prac inspirowanych polskim pejzażem.

Prezentowane na tej wystawie obrazy układają się wyraźnie w trzy cykle tematyczne. Znajdziemy obrazy z cyklu "Rambla", będące echem doznań i przeżyć z pobytu w Hiszpanii. Znajdziemy obrazy z cyklu "Madonny", zestaw bogato prezentowany na tej wystawie. Wśród tych obrazów znajdują się prace o wyraźnie określonej i czytelnej formie, ale jest też zestaw prac bardzo szkicowych, gdzie forma jest tylko lekko zasugerowana, prawie abstrakcyjna. To zestaw 9 prac na papierze zatytułowany "U św. Jakuba w Levocy". Zestaw malowany dynamicznie, z rozmachem, z dużym naciskiem na działanie kolorem.

I trzeci zestaw tematyczny, to pejzaże. Ten temat od zawsze był obecny w twórczości Tomasza Nowaka i doczekał się wielu rozwiązań malarskich. W pejzażu interesuje artystę przestrzeń, buduje ją lapidarnym rysunkiem. Dużo uwagi poświęca samej materii malarskiej, nakłada na siebie wiele warstw farby, liczne fragmenty obrazu posiadają bogatą fakturę. Widać, że obrazy Tomka powstają długo, że raz położona plama barwna nie jest ostateczną, że artysta będzie ją ścierał, będzie na nią nakładał inne. Ta wielowarstwowość daje ciekawy efekt wibracji w obrazie. Tomek nie boi się używać koloru, ale lubi też budować swoje obrazy na bardzo oszczędnej gamie kolorystycznej i jest to szczególnie czytelne właśnie w pejzażach. To również podkreśla dodatkowo ich nastrój, buduje klimat obrazu.

Śledząc twórczość Tomasza Nowaka widać, że ciągle stawia sobie nowe problemy do rozwiązań czysto malarskich, i ciągle szuka nowych inspiracji.

Pozostaje mi życzyć Tomkowi jak najwięcej ciekawych inspiracji i udanych rozwiązań malarskich".

Polski Związek Łowiecki jest ogólnokrajową organizacją zrzeszającą polskich myśliwych i koła łowieckie. Jego geneza sięga XIX wieku i działalności pierwszych polskich towarzystw łowieckich. Utworzony w 1923 roku w Warszawie pod nazwą Centralny Związek Polskich Stowarzyszeń Łowieckich. W 1929 r. przekształcił się w Polski Związek Stowarzyszeń Łowieckich, a w 1936 r. przyjął nazwę Polski Związek Łowiecki.

Polski Związek Łowiecki zajmuje się prowadzeniem gospodarki łowieckiej, monitoringiem łowieckim, wspieraniem i prowadzeniem badań z zakresu łowiectwa, strzelectwem myśliwskim, kynologią, trofeistyką i szkoleniem młodych adeptów łowiectwa w Polsce.

Wystawę w siedleckim muzeum zorganizowała Okręgowa Rada PZŁ w Siedlcach. Na wystawie znajduje się bogaty zbiór trofeów myśliwskich, tj. poroża jeleni i parostki saren - piękne i symetryczne formy prawidłowe oraz ciekawe formy z różnych przyczyn zniekształcone. Ponadto będzie można zobaczyć medaliony z głowami dzików, łosi, jeleni, saren i danieli. Zaprezentowano też ciekawy zbiór ptaków i zwierząt żyjących w wodzie, tj. wydra i bóbr.

Obok zwierząt na wystawie będzie można zapoznać się z oprzyrządowaniem myśliwego. W gablotach pokazane są strzelby i noże myśliwskie, trąbki oraz różnego pamiątkowe nagrody i rzeźby wykonane z okazji rocznic lub zawodów. Ponadto na wystawie znajduje się oryginalna kość mamuta znaleziona w okolicach Garwolina oraz obrazy ze zwierzętami namalowane przez samych myśliwych.