Pałac w Łazienkach Królewskich w otoczeniu drzew

Galeria sztuki polskiej ze zbiorów własnych

Wystawa działu sztuki Muzeum Regionalnego w Siedlcach zorganizowana z okazji jubileuszu 50-lecia powojennej działalności muzeum jest pokazem wybranych eksponatów. Tym wyborem akcentujemy dwie unikatowe w skali kraju kolekcje twórczości artystów związanych z Siedlcami.

Kuratorzy wystawy: Danuta Michalec, Halina Budziszewska

Wystawa działu sztuki Muzeum Regionalnego w Siedlcach zorganizowana z okazji jubileuszu 50-lecia powojennej działalności muzeum jest pokazem wybranych eksponatów.

Tym wyborem akcentujemy dwie unikatowe w skali kraju kolekcje twórczości artystów związanych z Siedlcami. Zdecydowaliśmy, że pokażemy też najstarsze w naszych zbiorach obrazy i meble.

Od samego początku istnienia muzeum gromadzone są dzieła sztuki. Zbiory te zapoczątkowała wspaniała darowizna artystki urodzonej w Siedlcach – Małgorzaty Łady-Maciągowej (1881-1969). Dar stał się swoistym wzorem ponieważ po nim nastąpiły kolejne. Córka Michała Borucińskiego (1885-1976) – Hanna Sołtan – gdy likwidowała warszawskie mieszkanie rodziców zaprosiła do niego pracowników naszego muzeum by zaopiekowali się spuścizną artystyczną ojca, także rodowitego Siedlczanina. Te dwie kolekcje są prezentowane w największym wyborze.

Fragment wystawy z obrazami pejzażowymi

Chcąc pochwalić się innymi dziełami sztuki gromadzonymi przez pół wieku wybraliśmy 31 obiektów. Pochodzą one z zakupów muzealnych oraz przekazów innych instytucji kultury. W sali, która otwiera wystawę można podziwiać obrazy: Stanisława Czajkowskiego (1878-1954), Jakuba Glasnera (1879-1942), Vlastimila Hofmana (1881-1970), Władysława Jarockiego (1879-1965), Michaliny Krzyżanowskiej (1883-1962), Czesława Nowakowskiego (czynnego na początku XX w.), Witolda Rzegocińskiego (1883-1969), Adama Rychtarskiego (1885-1957), Kazimierza Sichulskiego (1979-1942), Stanisława Szygella (1881-1941) oraz Wojciecha Weissa (1875-1950). Tu także zestawione zostały kompozycje Józefa Pankiewicza (1860-1940) i jednego z jego uczniów Kazimierza Pacewicza (1895-1974. Proponujemy też by zwrócili Państwo uwagę na zestaw 3 kompozycji Kazimierza Wiszniewskiego (1894-1968).

Sekretera i zegar z I poł. XIX wieku

W kolejnym wnętrzu znalazły się najstarsze meble w naszych zbiorach. Są to sekretera z pierwszej połowy XIX wieku, oraz francuski zegar z tego samego czasu i klasycystyczny stolik z kamiennym blatem. Towarzyszą im portrety malowane przez nieznanych nam malarzy w XVII, XVIII i XIX wieku. Malarstwo rodzajowe w tej przestrzeni reprezentują obrazy Władysława Bończy – Rutkowskiego (1840-1905) i zimowy widok miasteczka przypisywany Józefowi Brandtowi (1841-1915). Pejzaże tu zawieszone namalowali: Maria Podlewska (1862-1948), Jadwiga Umińska (1900-1983), Ludomir Benedyktowicz (1844-1926) i Alfred Szweykowski (1869-1953).

Cztery porterty tego samego meżczyzny - męża artystki

W trzech salach prezentujemy twórczość Małgorzaty Łady-Maciągowej. Do najwcześniejszych obrazów należą widoki Paryża z Notre Dame. Jeszcze nazwiskiem panieńskim „Łada” sygnowane są portrety babci artystki – Wandy Szaniawskiej oraz Górala. Przy pierwszych portretach męża – Adama Maciąga – malarka ustalała swoją nową sygnaturę, którą ostatecznie stają się trzy faliście zarysowane litery MŁM. Okres dwudziestolecia międzywojennego był najbardziej twórczy dla artystki. Reprezentują go studia portretowe i pejzaże głównie górskie. Państwo Maciągowie mieszkali w Krakowie ale mieli w Zakopanem własną willę i zachowały się zdjęcia z ich tatrzańskich wędrówek. Wypoczywali też nad morzem ale w naszych zbiorach jest tylko jeden obraz o tej tematyce. Niestety druga wojna światowa i śmierć męża oraz jedynego syna (obaj są notowani na liście jeńców obozu w Starobielsku) zakończyła ten szczęśliwy czas. Po wojnie artystka wróciła do malowania. Z tego okresu pochodzą wizerunki Krakowa, wnętrz kościołów krakowskich i cykl „Planty”.

Fragment wystawy z portretami różnych osób

W dwóch salach zachodniej części naszej galerii pokazujemy obrazy i szkice malarskie oraz rysunki Michała Borucińskiego, który swoje twórcze życie związał z Warszawą. Niestety plon jego wspaniale zapoczątkowanej działalności artystycznej został zniszczony podczas drugiej wojny światowej w jego warszawskiej pracowni. Ruiny Warszawy rysowane ołówkiem i kompozycja rodzajowa poświęcona temu tematowi są prezentowane w jednym z tych pomieszczeń. Obok można zobaczyć bardziej radosne i barwne kompozycje poświęcone parkowi i budowlom warszawskich Łazienek. Boruciński od początku swojej działalności artystycznej tworzył portrety. To co przekazała do zbiorów siedleckiego muzeum córka artysty – Hanna Sołtan – to powojenna twórczość malarza. Jedynie dwa portrety – jak przypuszczamy pochodzą – w wcześniejszego okresu. Michał Boruciński po wojnie był profesorem na wydziale konserwacji warszawskiej ASP i przygotowywał studentów do prac malarskich na różnorodnych podłożach. Z tego powodu sam eksperymentował z różnymi gruntami swoich obrazów.

Skip to content