Muzeum Regionalne w Siedlcach

Zbiory sztuki

Zbiory sztuki to głównie malarstwo, grafiki i szkło artystyczne od XIX do XXI w. Na szczególną uwagę zasługują kolekcje autorskie:

• obrazy i rysunki Michała Borucińskiego (1885-1976)

Fioletowe kwiaty w szklanym wazonie
Kwiaty w wazonie
II poł. XX w., olej, płótno
Portret kobiety zwróconej w lewo
Szkic portretowy kobiety
ok. poł. XX w., olej, płótno
Krótki życiorys Michała Borucińskiego

W latach 1904-09 studiował w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem K. Stabrowskiego i K. Krzyżanowskiego. Następnie odbył podróż do Francji, Niemiec i Włoch. Studiował w Paryżu, Rzymie i Florencji. Od 1912 roku wystawiał swoje prace w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie uzyskując liczne nagrody. W okresie międzywojennym uczestniczył w wystawach zagranicznych organizowanych przez Towarzystwo Szerzenia Sztuki Polskiej wśród Obcych. Współorganizował Instytut Propagandy Sztuki. W latach 1956-61 był profesorem na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Malował portrety, pejzaże, sceny historyczne i religijne. Projektował witraże, karty pocztowe i ilustracje książkowe. Po jego śmierci córka – Hanna Sołtan – przekazała do zbiorów siedleckiego muzeum ponad 1700 prac artysty.

• obrazy, rysunki i projekty witraży Małgorzaty Łady–Maciągowej (1881-1969)

Portret młodej kobiety w czerwonym szalu
Studium portretowe kobiety
1934 r., pastel, papier
Widok katedry na Wawelu od strony kaplicy zygmuntowskiej
Katedra na Wawelu
1953 r., pastel, papier
Krótki życiorys Małgorzaty Łady-Maciągowej

Edukację artystyczną zaczęła na Kursach Wyższych dla Kobiet imienia Adriana Baranieckiego w Krakowie w czasach gdy nauczali tam J. Malczewski, J. Siedlecki, W. Wodzinowski, L. Stroynowski. Naukę kontynuowała w Akademii Julian w Paryżu. Zaczęła wystawiać w 1903 roku w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie. W okresie międzywojennym prezentowała swoje prace także w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie w latach 30. XX wieku jej prace nagrodzono brązowym i srebrnym medalem oraz nagrodą im. Leokadii Łempickiej. Malowała portrety, akty, pejzaże, sceny rodzajowe i kompozycje symboliczne. Projektowała witraże – trzy z nich zostały zrealizowane w oknach kościołów w okolicach Krakowa i Tarnowa. W 1967 roku podarowała ponad 600 prac do zbiorów powstającego ówcześnie w Siedlcach Muzeum Ziemi Podlaskiej.

• monotypie Ireny Karpińskiej (1901-1985)

Głowa łysego mężczyzny w otoczeniu zwierząt i wiatraków
Don Kichot I
1959 r., monotypia barwna, papier
Głowy mężczyzny i kobiety w welonie
Portret ślubny I
1959 r., monotypia barwna, papier
Krótki życiorys Ireny Karpińskiej

Irena Karpińska z rodzicami i rodzeństwem przyjechała do Siedlec w 1920 roku. W 1924 roku wyjechała wraz z młodszą siostrą na studia do Poznania, przez rok studiowała polonistykę by potem uczyć się w Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w pracowni malarstwa W. Gosienieckiego. Od 1928 do 1933 studiowała w Wilnie na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego gdzie ówcześnie wykładali: F. Ruszczyc, T. Niesiołowski, J. Hoppen i L. Sleńdzinski. Dyplom uzyskała w 1958 roku na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Od 1933 roku zajmowała się pracą pedagogiczną w Krasnymstawie, a po II wojnie światowej w Siedlcach gdzie w 1944 roku zorganizowała i prowadziła Miejską Szkołę Malarstwa i Przemysłu Artystycznego. Uprawiała także własną twórczość i brała udział w wystawach. W 1982 roku podarowała do zbiorów Muzeum Okręgowego w Siedlcach 110 swoich monotypii.

• monotypie Joanny Karpińskiej (1902-1999)

Wysoki dzban z dużym bukietem kwiatów i traw
Bukiet w karminowym dzbanku
1980 r., monotypia barwna, papier
Siedzący mężczyzna w stroju klauna
Zmęczony śmiechem I
1978 r., monotypia barwna, papier
Krótki życiorys Joanny Karpińskiej

Joanna Karpińska z rodzicami i rodzeństwem przyjechała do Siedlec w 1920 roku. W 1924 roku wraz ze starszą siostrą wyjechała do Poznania i zaczęła naukę w Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego. Wybrała tam pracownię grafiki J. Wronieckiego. W 1929 roku przeniosła się do Wilna na Wydział Artystyczny Uniwersytetu Stefana Batorego do pracowni malarstwa monumentalnego L. Sleńdzinskiego. Dyplom uzyskała w 1958 roku na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Już w trakcie studiów podjęła pracę pedagogiczną. Po wojnie – w Miejskiej Szkole Malarstwa i Przemysłu Artystycznego, którą współorganizowała z siostrą – uczyła malarstwa sztalugowego. Równolegle prowadziła zajęcia z plastyki w Liceum Pedagogicznym. Uprawiała własną twórczość i brała udział w wystawach. W 1982 roku podarowała do zbiorów Muzeum Okręgowego w Siedlcach 30 swoich monotypii.

• grafiki i obrazy Kazimierza Szwainowskiego (1917-2002)

Profilowy portret mężczyzny z brodą
Henryk Sienkiewicz
1982 r., drzeworyt, papier
Pejzaż z wiatrakiem
Wiatrak w Czepielinie
1979 r., olej, płótno
Krótki życiorys Kazimierza Szwainowskiego

Swoje zainteresowania artystyczne zaczął rozwijać w Kownie, kontynuował je w Wilnie a po II wojnie światowej w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. W 1950 roku otrzymał dyplom z dwóch fakultetów; malarstwa sztalugowego i grafiki artystyczno-warsztatowej. Po studiach początkowo mieszkał w okolicach Warszawy a od lat 70. XX wieku był związany z Siedlcami. Malował i rytował pejzaże, portrety, sceny rodzajowe. Wykonywał grafiki inspirowane literaturą polską, projektował ekslibrisy. W 1992 roku podarował do ówczesnego Muzeum Okręgowego w Siedlcach ponad 1400 swoich prac. W 2002 roku wdowa po artyście uzupełniła ten przekaz grafikami powstałymi w ostatnich latach życia artysty.

• obrazy Jana Bohuszewicza (1878-1935)

Pięć kobiet w barwnych suknach na tle rozległej łąki
Siesta
1921 r., olej, tektura
Pejzaż górski
Seledynowa hala
1928 r., olej, tektura
Krótki życiorys Jana Bohuszewicza

Studia artystyczne odbył w Warszawie u J. Rapackiego. Po 1905 roku przeniósł się do Zakopanego a następnie wyjechał do Włoch i osiadł w Genui a od 1930 roku mieszkał w Santa Margerita Ligure. Był członkiem Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie. W „Zachęcie” miał wystawę w 1920 roku. Wystawiał także w Paryżu. Malował głównie pejzaże. Rodzina artysty podarowała jego spuściznę do Muzeum Narodowego w Warszawie, które w 1988 roku przekazało do zbiorów ówczesnego Muzeum Okręgowego w Siedlcach 172 obrazy olejne artysty.

• obrazy Kazimierza Pacewicza (1895-1974)

Fasada bazyliki św. Marka w Wenecji
Bazylika San Marco w Wenecji
XX w., olej, płótno
Pejzaż nadmorski z grupą jeźdżców na koniach
Przejażdżka konna na plaży
XX w., olej, płótno
Krótki życiorys Kazimierza Pacewicza

Był żołnierzem artylerzystą w czasie I wojny światowej. W latach 1921-25 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem I. Pieńkowskiego i J. Pankiewicza, z którym wyjechał do Paryża. Wystawiał w Paryżu i Amsterdamie. W 1940 roku przedostał się do Anglii i osiadł w Londynie gdzie też wystawiał swoje prace. Wykładał w Szkole Sztuk Pięknych w Reading. Malował portrety, pejzaże, akty, obrazy historyczne oraz wykonywał ilustracje książkowe. Po jego śmierci, żona artysty podarowała kilkadziesiąt obrazów do muzeów w Polsce. W 1988 roku Muzeum Narodowe w Warszawie przekazało do siedleckiego muzeum 72 obrazy olejne Kazimierza Pacewicza. Muzeum wydało poświęconą mu publikację: „Kazimierz Pacewicz (1895-1974)”, Siedlce 2013, z kalendarium życia przygotowanym przez siostrzenicę artysty Zofię Rozanow.

• grafiki Kazimierza Wiszniewskiego (1894-1960)

Parterowy dom z dekoracyjnym frontonem z sylwetkami ludzi przed nim
Węgrów. Dom Gdański
1936 r., drzeworyt, papier
Rozległy plac miejski ze straganami i sylwetkami ludzi zamknięty budowlą sakralną
Rynek w Węgrowie
1933 r., drzeworyt, papier
Krótki życiorys Kazimierza Wiszniewskiego

W latach 1904-09 uczył się w Instytucie Głuchoniemych w Warszawie. W 1911 roku zaczął studiować w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowni I. Pieńkowskiego. Przerwane wojną studia kontynuował od 1919 roku pod kierunkiem St. Lentza a następnie w prywatnej szkole K. Krzyżanowskiego oraz w Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych w Warszawie. Przez całe życie był związany z rodziną brata. Mieszkał okresowo w Nowogródku, Węgrowie i Kielcach. Po wojnie osiadł w Krakowie. Malował, rysował i rytował pejzaże i zabytkową architekturę. Wykonywał też kompozycje o tematyce religijnej, projektował ekslibrisy i karty pocztowe. W latach 80. XX wieku Muzeum Okręgowe w Siedlcach zaczęło kupować jego grafiki. Obecnie zbiór liczy 143 prace artysty.

• szkło artystyczne Henryka Albina Tomaszewskiego (1906-1993)

Dwukolorowy szklany wazon z ozdobnym wylewem
Wazon
l. 70. XX w., szkło barwne
Jednobarwny szklany wazon z gładkim wylewem i wypukłymi elementami na całej powierzchni
Wazon z kołnierzem i guzami
II poł. XX w., szkło
Krótki życiorys Henryka Albina Tomaszewskiego

W latach 1926-30 studiował w Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych i Malarstwa w Warszawie a w latach 1930-36 w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Po wojnie prowadził zajęcia z rzeźby w Miejskiej Szkole Malarstwa i Przemysłu Artystycznego w Siedlcach. W latach 1946-50 został projektantem szlifów kryształowych w hucie w Szklarskiej Porębie. Tam zainteresował się szkłem jako tworzywem artystycznym i zaczął tworzyć szkła unikatowe, które wystawiał w Polsce i na świecie. Muzeum Okręgowe w Siedlcach, gromadzące twórczość artystów związanych z dawnym województwem siedleckim, stworzyło kolekcję złożoną z 50. kompozycji szklanych Henryka Albina Tomaszewskiego.

• rzeźby, grafiki i obrazy Konstantego Laszczki (1865-1956)

Popiersie kobiety z głową pochyloną na lewe ramię
Popiersie kobiety
1905 r., terakota
Fantastyczny zwierz z łapami opartymi na podwinięty ogon
Konik morski
I poł. XX w., ceramika glazurowana
Krótki życiorys Konstantego Laszczki

Talent plastyczny Konstantego Laszczki odkrył miejscowy ziemianin Jan Ostrowski i wysłał go do prywatnej szkoły rzeźby J. Kryńskiego w Warszawie. Był też uczniem L. Pyrowicza. W 1891 roku zdobył I nagrodę w konkursie rzeźbiarskim w Zachęcie i uzyskał stypendium na wyjazd do Paryża gdzie przebywał do 1896. Studiował w Akademii Julian i Ecole Nationale et Speciale des Beaux-Arts u Falguiere’a i J. L. Gerom’a. Po powrocie mieszkał i tworzył w Warszawie. Od 1899 roku, za namową J. Fałata, przeniósł się do Krakowa i prowadził katedrę rzeźby na tamtejszej Akademii Sztuk Pięknych do 1936 roku. Był członkiem wielu stowarzyszeń artystycznych. Był rzeźbiarzem, interesował się ceramiką, próbował swych sił w malarstwie i grafice. Muzeum Okręgowe w Siedlcach zgromadziło w swoich zbiorach 12 prac tego artysty i wydało poświęcone mu publikacje: Jadwiga Puciata-Pawłowska, „Konstanty Laszczka. Życie i twórczość”, Siedlce 1980, Danuta Michalec, „Konstanty Laszczka (1865-1956). Prace artysty w zbiorach Muzeum Regionalnego w Siedlcach”, Siedlce 2017.

• obrazy i rysunki Wlastimila Hofmana (1881-1970)

Dwie dziewczynki z ptaszkiem w dłoniach
Dziewczynki z ptaszkiem
1924 r., olej, tektura
Obraz Wastimila Hofmana przedstawiający siedzącego mężczyznę czytającego książkę
Portret Wacława Jędrzejczaka
1967 r., olej, płyta pilśniowa
Krótki życiorys Wlastimila Hofmana

Wlastimil Hofman jest przedstawicielem młodopolskiego nurtu symbolizmu. Urodził się w Pradze w 1881 roku. W latach 1896-1899 uczył się w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Floriana Cynka, Jacka Malczewskiego i Jana Stanisławskiego. Następnie przez rok kontynuował naukę w Paryżu. W 1904 roku został powołany na członka Międzynarodowego Towarzystwa Sztuk Pięknych z siedzibą w Monachium. Z ,,Grupą Pięciu” wziął udział w wiedeńskiej wystawie „Secesji”. Największa zagraniczna wystawa Hofmana odbyła się w 1920 roku w Paryżu, na której pokazał 90 obrazów. Po niej otrzymał mnóstwo dobrych recenzji i zamówień. Obraz „Spowiedź” z 1905 roku uznany został na wystawie w Paryżu za najlepszy. W 1929 roku został uhonorowany Złotym Medalem za zasługi na polu sztuki i Złotym Medalem na Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu. W 1937 roku odznaczono go Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W czasie II wojny światowej artysta wraz z żoną zamieszkał w Palestynie. W Jerozolimie malarz zaprezentował na wystawie czterdzieści swoich prac. Po powrocie do kraju w 1946 roku krótko przebywał w Krakowie, a następnie już na stałe zamieszkał w Szklarskiej Porębie. W zbiorach Muzeum Regionalnego w Siedlcach znajduje się 9 jego prac – 5 rysunków i 4 obrazy.

Skip to content